Vor

2009-04-15T22:24:00.003Z

Flesta daga hugsa ég um hvað ég get skrifað á bloggið sem snýst ekki um líf mitt sem móðir. Ég reyni stanslaust að muna eftir einhverju sem hefur ekkert að gera með taugaveiklað móðurhlutverk mitt. Gengur illa. Tvennt kemur til. Ég er að mestu taugaveikluð húsmóðir og ég man ekkert stundinni lengur. Góð blanda?

Páskahelgin var mjög ljúf. Við lágum ekkert í leti. Reyndar lágum við óþarflega lítið í rúminu. Eftir að Lea litla kom er ræs um sjö. Ef við erum heppin sex. Sofa út er til átta, hálfníu er aðeins minning um gamla tíma.

Við fórum að heimsækja eldri bróður minn í Búðardal. Rétt áður en við lögðum í Bröttu brekku hringd´ann. Ekkert kjöt sem konunnin hugnaðist til í Búðardal. Hvernig getur það hent á páskadag, í Bröttu brekku og allt lokað? Vonbrigðin voru gífurleg. Nú var að keyra aftur til Reykjavíkur eða svelta.

Eftir smá pepp ákváðum við að hringja. Hringdum á sveitabæ innst í Haukadalnum. Kynntum okkur með nafni. Eftir smá hjal og rop og vandræðalega þögn stumraði ég erindinu upp úr mér:

Eigið þið nokkuð lambakjöt handa okkur?

Sem betur fer var smá spotti á bæinn sem betur fer. Þau sáu aldrei hve skömmustuleg ég var. Nóg var samt hlegið. Ég var sem betur fer ekki kölluð ,,reykvíkingur" eða eitthvað þaðan af verra. Ég skammaðist mín samt.

Maturinn var ljúfur og félagsskapurinn líka. Lea litla sátt við allt nema bílferðina.

2009-03-05T22:39:00.003Z

,,Hverju gleymdir þú nú?" sagði maðurinn minn þegar hann svaraði í símann.
Mér hefði þótt vænt um að heyra halló. Ekki það ég gleymdi dagbókinni minni heima og bað hann um að kíkja aðeins í hana.

2009-02-12T23:33:00.001Z

Lea litla sá mynd af Sigfúsi Sigurðssyni í Fréttablaðinu um daginn.
Hún benti á myndina, barði á bringuna á sér og sagði aaa. Hún var að herma eftir górillu.

Þegar hún sá myndina af honum á forsíðunni gerði hún það aftur.

Mér finnst krúttlegt að Lea kunni að herma eftir górillu.

2009-01-16T11:18:00.002Z

Eftir að Lea litla kom í heiminn er ég morgunhani. Eða Lea er morgunhani og býður ekki upp á dundstund meðan móðurletin sefur áfram. Því erum við oft klæddar og komnar á ról klukkan níu og langar að gera eitthvað annað en að sitja inni.

Íslenskt samfélag opnar klukkan tíu í fyrsta lagi. Oft ellefu eða tólf. Þá erum við tilbúnar í fyrstu leggju. Mér finnst þetta hrikalega fúlt. Til dæmis ætluðum við á elskulegt borgarbókasafnið í Tryggvagötu sem er einn af uppáhaldsstöðunum okkar og þar var lokað. Opnar tíu á virkum dögum og eitt um helgar!

Eitt um helgar, hvaða djók er það? Þjónustar borgarbókasafnið aðallega fólk sem er timbrað? Annars fellur mér illa að hallmæla þessum dásamlega stað. Borgarbókasafnið er staðurinn góði og yndislegi.

Gleðilegt nýtt ár!

2009-01-01T19:27:00.002Z

Við hjónaleysin eyddum áramótunum á náttfötunum. Það var pest í MT og allir í volæði.
Við borðuðum steikina á náttfötunum og höfðum varla lyst. Neyddum okkur til þess að horfa á skaupið og fórum út á stétt og horfðum á mestu sprengingarnar. Lea litla hafi lítinn áhuga og benti aftur inn. Hún fékk sínu framgegnt þegar fulla konan við hliðina á kyssti okkur gleðilegt ár og virtist til í að spjalla.

Árið 2008 var ágætt, allgott í flesta staði. Veturinn fór í að vera inni með litla ljósi. Finnst veturinn hafa flogið í burtu. Ég var upptekin við brjóstagjöf og bakburð. Sótti mömmumorgna sem má ekki kalla mömmumorgna. Horfði á barnið þroskast og dafna og fór í göngutúra. Át flestallar hugmyndir mínar um uppeldi ofaní mig og fílaði það í botn að vera tjelling.
Svo þegar fór að vora byrjaði ég að vinna á kvöldin, Lea heima með pabbanum. Við fórum að kafa með selum sem var yndislegt.

Sumarið var frábært. Við vorum mikið úti í sólinni. Fjölskyldan fór saman í ferðalag vestur á Strandir. Eltumst við sundlaugar og að öðrum stöðum ólöstuðum var Krossneslaug staðurinn.
Mikill hluti sumarsins fór í að undirbúa brjóstagjafaviku sem haldin var í október. Þó ég segi sjálf frá heppnaðist það mjög vel. Lea litla átti líka afmæli í október og fyrsti afmælisdagurinn var dásamlegur. Dömunni var haldin mikil veisla og allir glaðir.

Nýjir ofnar voru settir í íbúðina, því þótt hinir hafi verið flottir þá virkuðu þeir ekki. Okkur hefur verið hlýtt síðan. Svo þegar kreppan skall á fengum við okkur jeppa. Jú víst er pönk í því.
Ljóni kláraði síðasta hluta fæðingarorlofsins og við héldum jólin hátíðleg í MT og áramótin voru eins og áður sagði sorgleg.

Hér er ekkert minnst á yndisstundir í góðum félagsskap sem voru ófáar og ómetanlegar.

Hlakka til að takast á við nýtt ár.

2008-12-25T22:43:00.002Z

Dagblaðapappír ofan á eldhússkápa hefur líklega bjargað lífi mínu. Það versta við slíkt húsráð er að á dagblaðapappír er dagsetning. Sterkur vitnisburður um hvenær var síðast strokið ofan af skápunum. Nýji pappírinn kom 22. desember.

Aðfangadagur var yndislegur. Litla ljós sofnaði í aðalréttinum og hafði ,,annan í pakka". Súpan var aðeins of sölt og kartöflurnar gljáðar ekki brúnaðar. Þess utan var maturinn frábær.

Félagsskapurinn betri og gjafirnar dásamlegar. Engin kreppujól í MT.

Gleðileg jól og farsælt komandi ár.

Kannski kerla herði sig á nýju ári og slái oftar á lyklaborðið.

2008-12-21T22:55:00.002Z

Við erum í fríi saman litla fjölskyldan. Það er yndislegt, svo ljúft að við vorum plötuð í messu í morgun. Það var reyndar ekki eins ljúft.

Lea litla er morgunhani og vill skemmtiatriði strax. Við hlýðum eins og við getum og því vorum við mætt við hlið húsdýragarðsins á slaginu tíu í morgun, vopnuð snjóþotu og slingi. Daman í afgreiðslunni gladdi okkur með fréttum af geitaklappi á slaginu tíu.

Svo við dunduðum okkur í garðinum og stundvíslega klukkan 11.10 mættum við til þess að klappa geitunum. Nokkur hópur af fólki hafði safnast saman við stíuna þeirra og allir spenntir.

Svo tók síðhærður maður upp gítar og stillti sér upp við hlið vina sinna. Ég hvíslaði að ektamanninum tilvonandi að nú væri söngvamótmælendur að missa sig. Hann taldi líklegra að maðurinn með gítarinn væri skotinn í huðnu...

Svo kynnti maður sig sem prest og þakkaði góða mætingu messustundina. Sagði að nú væri stund til að minnast jesú og jötunnar og signa sig.

Í fyrstu ætluðum við að þrauka og bíða eftir að komast í að klappa geitum en svo fórum við þegar við sáum ekki fram á að þetta myndi hætta neitt á næstunni.

2008-12-12T21:46:00.004Z

Glitnir vinur minn sendi mér jólaóróa. Mikið var það nú fallegt. Ég hefði svo sem alveg treyst mér í að gefa andvirði óróans til þeirra sem töpuðu lífeyrinum sínum. Telji einhver sig geta selt óróann fyrir einhverja dollara má hinn sami gefa sig fram. Hann er falur gegn framvísun pósts frá lífeyrissjóðunum.
Annars geymi ég óróann til minningar um að bankinn er hættur að vera vinur minn.

Við fengum líka dagatal frá gamla vini okkar Glitni. Þar segir ,,við erum stolt af framlagi okkar til málefna sem efla samfélagið". Mikið er gott að Glitnir er stoltur af sjálfum sér því ég er ekki viss um að aðrir séu það. Meðan Glitnir eflir samfélagið þarf ég ekki að hafa áhyggjur. Ég á óróa.

Við fórum á Tapas-barinn í kvöld. Góður félagsskapur, góður matur og gott kvöld í alla staði. Lea litla hafði engan áhuga á því að sitja til borðs með okkur. Togaði okkur að útidyrahurðinni, inn í sal og hló og skríkti svona þegar hún náði að toga einhvern með sér.

Fyrir nokkrum árum sat ég á Tapasbarnum með Trallalinski og fleirum góðum, borðaði góðan mat, drakk bjór og hann sagði sögur og við hlógum. Gaman að hlæja eins og skáldavinur segir svo oft.

Þá var gaman, nú er gaman. Bara ekki eins gaman. Öðruvísi gaman.

2008-12-04T00:22:00.002Z

Helga Þórey er augljóslega með betra minni en ég. Auðvitað voru nokkur góð mótmæli. Man ekki betur en að hafa verið á flestum þessum mótmælum. Ég get játað það núna að innst inni öfundaði ég SiggaTom fyrir að vera handtekinn.

Mér finnst eins og það hafi ekki verið eins. Kannski af því að góðærið kallaði mann atvinnumótmælanda og ,,ekkert þýddi að taka mark á þessu fólki". Það er svo sem alveg satt ég er yfirleitt á móti. Við fengum okkur t.d. jeppa í tilefni kreppunnar. Kreppujeppa. Það er pönk í því.

Ég hef ekki svo miklar áhyggjur af því að sjá slagorð mótmælenda skröpuð í lakkið. Ég legg bara í góðri fjarlægð og reyni að láta engan sjá mig fara úr bílnum.

Kannski ég láti gamlan draum rætast og standi með Helga Hó. Lea litla er örugglega til í göngutúr á Langholtsveg.

Stemningin er önnur núna

... ég á þó ekki pels

2008-12-02T00:11:00.003Z

Ég mætti á Arnarhól í dag og tók Leu með mér. Hún var sæl og sátt í pokanum sínum. Ég var sæl með hana í pokanum.
Á leiðinni heim frétti ég af því að fólk hefði skundað í Seðlabankann og blótaði í hljóði að vera ekki þar. Kunni ekki við að snúa við og skilja barnið eftir í bílnum meðan ég tæki þátt í óreirðum.

Hvað var að gerast þegar ég var barnlaus? Af hverju var ekkert fútt í mótmælum þá? Ég sem mæti á flestar mótmælasamkundur og velflestar samstöður líka. Villtustu mótmælin sem ég hef verið viðstödd voru 2005 þegar við Gríshildur örkuðum með kennaranemum í Borgartún á mótmælafund. Ég missti áhugann á kennslu, það eina sem ég hafði upp úr þeirri kjarabaráttu og þeirri göngu.

Nú eru breyttir tímar og ég er orðin kerling!

Finnst þetta ferlega fúlt.

2008-11-29T19:24:00.002Z

Það er ótrúlega gott fyrir hugann að henda gömlum ofnum. Taka þunga bitana, ganga að bláa gámnum, henda og endurtaka þetta allt of oft.
Ég hef hvergi annarsstaðar verið spurð að því hvort ég sé bankastarfsmaður, annarsstaðar en þar. Kannski eru allir bankastarfsmenn rjóðir í kinnum og horfa með eftirsjá á eftir ónýtum ofnunum.

2008-11-16T22:30:00.002Z

Edda kemur ekki til með að stoppa hjá mér. Nenni ekki að afsaka bloggleti mína.

Dagarnir þeysa áfram. Litla ljós stækkar og dafnar. Hún gengur um allt og segir nei, sem er ekkert sérlega krúttlegt. Hún spígsporar um með tudda og belju og segir ba ba (bra bra) og það er hinsvegar krúttlegt.

Ég fer í jólafrí um miðjan desember. Það verður gott að fá tíma til að einbeita sér að krúttinu en ég hlakka ekkert ofurmikið til- vinnan mín er nefnilega æðisleg.

Það er heitt í íbúðinni okkar núna, ég hafði ekki áttað mig á að ofnarnir virkuðu ekki. Mér hefur sem sagt verið kalt undanfarin ár. Vissi það bara ekki. Nýja vandamálið er að nú er of heitt. Vonandi lærir maður fljótt inn á þetta. Óþarfi að vera í svitameðferð rétt fyrir jólin.

Við Ljóni ætlum að drífa okkur í Ikea í desember. Jólin byrja víst þar. Gott að vita

2008-10-08T16:50:00.001Z

Mér gæti ekki verið meira sama um hvað Bubba finnst um kreppuna.

Ég er með skipstjórnarréttindi- þau eiga eftir að koma sér vel fljótlega. Verst hvað ég fæ mikinn móral alltaf þegar ég kútta.

Get með sanni tekið undir Megasi um óþarflega fundvísi Ingólfs Arnarsonar.

2008-09-26T00:17:00.002Z

Kannski einhver taki sig til og tilkynni mig til vefritluverndarnefndar. Sé að ég á það skilið.

En ég hef ennþá ekkert að skrifa...

12.09.2008

2008-09-12T21:50:00.001Z

Til hamingju með daginn.

Ég saknaði veislunnar.

2008-09-03T22:24:00.002Z

Heimgreiðslur Reykjavíkurborgar eru víst kvennagildra og fangelsi.
Skilst að best af öllu væri að flýta uppbyggingu leikskóla - svo mjög að börn átta níu mánaða ættu öll að vera í daglegri vistun. Það er ekki tækt að börn séu hjá foreldrum sínum, síst af öllu hjá mæðrum sínum.

Eitthvað svo ,,yesterday" að hugsa um börnin sjálfur.

2008-08-18T22:13:00.001Z

www.brjostagjafavika.org

2008-08-10T23:45:00.003Z

Elska ágúst, gott veður og sól, bakgarð og styttur og vini og brosandi barn.

Elska haust og burðarpoka á sunnudegi,ketti og bláan vagn.

Elska heimsókn og mánudaga og heimt frá útlöndum.

Elska að finna lykla

2008-08-01T00:15:00.002Z

Við Lea litla vorum úti í garði í dag. Mér datt í hug að það væri gaman að vera í grasinu, kasta á milli og fara í kapp um túnið.

Leu fannst það ógeðslegt.

Henni þótti sniðugt að sitja á pallinum og tína upp í sig steypu og fíflablöð. Reyndar rann steypan betur ljúfar niður en fíflablöðin. Hún er ekki komin af múrurum fyrir ekki neitt...

Persónutöfrar mínir dugðu ekki til, Lea sat sem fastast á pallinum og horfði móður sína fyrirlitningar augum í grasinu.

Svo kom kisi og þá stökk Lea af stað út á grasið til vinar síns.

2008-07-28T23:52:00.004Z

Ég er svo sjálfmiðuð að ég ætti að eiga afmæli oftar.
Svo sjálfmiðuð að ég hef lofað mér því að kynnast fleirum sem deila sama afmælisdag og ég.

Við fórum út að borða og skildum Leu litlu eftir heima. Það var frábært að fara út að borða saman en betra að koma heim til brosandi barns.

Dagurinn var yndislegur- ég held hann verði fordæmisgefandi fyrir síðasta tuttugu og eitthvað árið.

2008-07-17T01:01:00.002Z

Örsjaldan fæ ég heimþrá. Núna er ég með svo sára heimþrá að ég er við það að tárfella. Mig svíður í magann og er öll ómöguleg. Ég veit að það er ekki til huggun við heimþránni en hún fer yfirleitt jafnskjótt og hún kom.
Mig langar heim til Danmerkur. Mig langar að sitja úti í garðinum mínum í Danmörku, undir tré og drekka límonaði, mig langar að finna danska lykt.

Heimþráin versnar bara við þessi skrif- ég engist hreinlega um.

Ég man enn tilfinninguna þegar ég fékk heimþrá síðast, þá var ég á tónleikum með Cecaria Evora og langaði heim til Grænhöfðaeyja.

Ég veiktist eitt sinn af heimþrá í flugvél og missti slag þegar flugfreyjan ávarpaði mig á ensku.

En núna langar mig heim til Danmerkur og skil vel að skáldin hafi eytt ævinni í að semja ljóð um heimþrá sína.

2008-07-06T22:09:00.001Z

Í dag áttu tveir heiðursmenn í mínu lífi afmæli
ég hitti þá báða og bar á þá afmæliskveðju. Fékk köku í þakklætisskyni.

Kakan var góð

2008-06-26T13:40:00.002Z

Ég ætti náttúrulega að skammast mín að hafa ekki sett þetta inn strax en sauðir eru sauðir. Endilega dreifið þessu bréfi- gera bara c/p og senda út um allt. Að því loknu setjast niður og skrifa sögu fyrir okkur og senda á gjafabok@gmail.com

Reykjavík, 13. 05. 2008

Kæru brjóstamömmur og –pabbar

Undirritaðar eru um þessar mundir að vinna að útgáfu bókar um brjóstagjöf.

Bókinni er fyrst og fremst ætlað að birta reynslusögur íslenskra foreldra en

einnig verður að finna fróðleik um brjóstagjöf.

Markmiðið með útgáfu bókarinnar er að auka aðgengi að íslensku efni um

brjóstagjöf og miðla reynslu til íslenskra foreldra.

Við leitum nú liðsinnis kvenna og karla sem vilja deila reynslu sinni sama af

hvaða tagi hún, gleðileg eða ekki. Við hvetjum foreldra til að segja frá

upplifun sinni af brjóstagjöf hvort sem um er að ræða einstök atvik, tímabil,

upplifun eða brjóstagjöfinni í heild sinni.

Hægt er að hafa eftirfarandi í huga:

Hvers vegna ákvaðstu að gefa brjóst?

Hvað hafði áhrif á þá ákvörðun?

Hvaða viðbrögð upplifðuð þið í nánasta umhverfi ykkar?

Var einhver undirbúningur og þá hver?

Hvernig upplifðirðu brjóstagjöfina?

Hver er tilfining þín til brjóstagjafarinnar?

Breyttist viðhorf þitt á tímabilinu?

Er eitthvað minnistæðara en annað í brjóstagjöfinni?

Textinn má vera allt að 10.000 slög eða um það bil fjórar A4 blaðsíður. Við

komum svo til með að velja úr innsendum sögum. Frásagnir koma til með að

verða ritstýrðar og birtar eftir ykkar yfirlestur og samþykki. Sögur verða

birtar undir dulnefni en nauðsynlegt er að fá fæðingarár foreldra og barna.

Það væri okkur sönn ánægja og gleði ef þið sæjuð ykkur fært að senda okkur

frásögn ykkar.

Nánari upplýsingar má nálgast hjá undirrituðum, sem taka

einnig við fullskrifuðum sögum á gjafabok@gmail.com. Lokafrestur til að

skila inn sögum er 1. júlí 2008.

Með von um góðar undirtektir og þakklæti

Aðalheiður Atladóttir

Dagný Ósk Ásgeirsdóttir

Soffía Bæringsdóttir

2008-06-02T18:36:00.000Z

Kannski er þessi vefritla farin til fjandans

kannski er hún í sumarfríi

2008-05-28T16:44:00.001Z

Nú er ráð að standa upp, inn í næstu bókabúð og kaupa nýjasta eintakið af Uppeldi

Uppeldi- svíkur engan

2008-05-19T23:50:00.002Z

Það var svo hressandi að labba Laugarveginn í dag og sjá lítinn miða fyrir utan LIGGA LÁ búðina þar sem kom fram að þar væri bæði gjafa- og skiptiaðstaða. Alveg undurfrábært! Kannski að árið 2008 verði árið sem að konur hætta að gefa brjóst inni á klósetti?

Svo er hressandi pistill hér
skyldulesning!

2008-05-18T19:53:00.002Z

Ég verð að drífa mig út í aftur og svamla með selunum fimu
loki ég augunum sé ég þá fyrir mér - ég hef eiginlega ekki hugsað um annað en seli síðan þeir skoðuðu mig og ég þá.

Svo verð ég líka að drífa mig að drulla yfir Gerber áður en ég gleymi því. Selir borða ekki krukkumat sem betur fer.

Selir, selir, urtur, kópar, brimlar, urtur, selir, kópar, selir, gaman.

2008-05-10T22:15:00.003Z

Var ekki fyrsti maí í gær?
Ég ætlaði nefnilega að ná tökum á tímanum frá og með fyrsta maí.

Kannski hefnist mér fyrir að hafa skrópað í kröfugöngunni.

2008-04-29T14:50:00.002Z

Vefritlan hefur fengið að mæta afgangi undanfarið.

Ég er úttauguð heimavinnandi húsmóðir, alltaf nóg að gera og aldrei neitt búið og samt finnst mér ég samt aldrei gera neitt. Ég er háheilagt í því að ala upp barn eða það að ala mig upp frekar. Mér finnst hún alltaf kunna allt svo vel og veit flest löngu áður en ég fatta það. Svo sker í hjartað þegar lausnin er fyrir framan mann og maður sér ekki samhengið.
Ég get setið og staðið og dáðst að henni vera til endalaust, mér finnst ég vera í þessum heimi til að bera hana á milli nýrra uppgvötanna, ég þreytist ekki á því að dásama hana og lofa og knúsa og kjassa, svo kannski er ég ekki svo úttauguð eftir allt, í það minnsta ekki núna þegar hún sefur.

Mér finnst ég búin að missa öll tök á lífinu, sjálfri mér og ekki síst tímanum, veit varla hvað varð um gærdaginn og hvað þá þann áður og síðasta vika flaug í burtu rétt meðan ég reyndi að greiða mér. Líkast til er ævin runnin mér úr greipum. Mér finnst stundum tíminn líða svo hratt að ég nái ekki að njóta augnabliksins. Jamm á fleygiferð. Ég nýt þess þó að drekka tjellingakaffi og ropa um ágæti brjóstagjafar. Og stundirnar þegar við erum á gólfinu þrjú að hlæja eru yndisyndislegar.

Ég finn mest af öllu hvað litla lífið hefur gefið mér sterkan vilja til þess að vera betri manneskja. Síðustu sex mánuðir hafa verið hrein upplifun, ferð í rússíbana sem ætlar engan enda að taka, flug um himintungl sem ekki hefur sést áður, hvirfilbylur.
og fari allt eins og það á að fara er ævintýrið rétt að byrja, við erum enn á blaðsíðu eitt.

Ég varð síst meiri nagli við að fá lúsina til okkar.

2008-04-16T00:00:00.002Z

Á gólfinu lá umslag með nafninu mínu handskrifuðu utan á.
Í umslaginu var bréf frá konu og mynd af manni.
Bréfsnepill sem kostað hefur vestfirska konu innan við hundrað krónur hefur glatt mig þúsundfalt.

Nokkru fyrr fékk ég ámóta gott símtal frá annarri vestfirskri konu.
Hún er reyndar flutt á mölina en alveg jafnyndisleg þrátt fyrir það.

2008-04-03T01:17:00.001Z

Aldrei grunaði mig að það væri gaman að vera tjélling

en það er bara þrælfínt

2008-03-28T15:20:00.002Z

Ég elska öll burðarsjölin mín
- út af lífinu held ég. Eini ókosturinn sem ég hafði fundið hingað til var fíknin, að vilja fleiri, meiri, nýrri. Það er ekki ódýrt að vera burðarpoka/sjala fíkill.

En nú er ég með hor á bakinu... það er líklega ókostur.

2008-03-24T23:37:00.003Z

Ég át túnfiskinn, át páskamatinn og páskaeggið.
Með móral.

Föstudagurinn langi var sem betur fer ekki eins langur og hann er í minningunni. Veit að sá dagur myndi rústa keppninni ,,leiðinlegasti dagur ársins". Það hefur skánað aðeins með vaxandi kapítalisma sem betur fer. Sjónvarpið fær hrós fyrir ágætis dagskrá.

Næstu páska ætla ég að byrja að eta páskaeggið á langa, jafnvel skírdag til að koma í veg fyrir árvissa magaverki páskadags.

2008-03-20T19:41:00.002Z

Ég skal játa það
Skammast mín mikið og lofa að gera það ekki aftur eftir morgundaginn

Ég keypti túnfisk og ætla að eta hann hráan á langa.

Það er ljótt ég skammast mín nú þegar

Játningar

2008-03-08T16:39:00.002Z

Ég verð að játa á mig blæti.
Mitt blæti er á þann veg að ég get ekki farið í Krónuna/Bónus/aðrar verslanir án þess að reyna að sikta út aðstoðarfórnarlamb. Ég er eiginlega allan búðarleiðangurinn að horfa á fólk með tilliti til þess hvort því vanti aðstoð. Gamalmenni, konur með ungbörn, óléttar konur, farlama fólk og svo framvegis. Þið vitið; fólkið sem hægt er að segja við kassann : Afsakið en á ég ekki að taka upp úr körfunni fyrir þig? Eða : Viltu að ég beri pokana fyrir þig að bílnum?

Eðli málsins samkvæmt hefur blætið legið niðri í nokkra stund eða kannski frekar að ég hef ekki getað ræktað það með mér sem óskandi væri. Fyrst því ég var svo rosalega ólétt sjálf og svo hefur búðarferðum fækkað, þær hafa styðst og ég er nú orðið yfirleitt með Lúsina með mér.

Undir lok meðgöngunnar fór ég ekki í búð án þess að óska þess heitt að einhver myndi bjóðast til að aðstoða mig með pokana. Ég var þreytt og ólétt og ómöguleg og þótti afar erfitt að bera þrjá og fjóra poka út í bíl, tveir voru líka alveg nóg og einn ekkert of léttur. En aldrei var mér boðin aðstoð. Fólk starði á mig með samúðaraugum en átti enga aðstoð að gefa.

Eftir að Lúsin fór að koma með í búðarferðir hefur hún verið í þar til gerðum poka og innkaupin ganga vel fyrir sig. Það tekur smá stund að taka upp úr körfunni. Önnur höndin þarf að halda um Lúsina og hin tekur upp.

Svo gerðist það um daginn að ég er að taka upp úr körfunni, ég heldur rausnarleg í innkaupum og tók minn tíma í að setja upp á bandið, og ungur huggulegur maður spyr hvort ég vilji ekki aðstoð. Hann geti vel tekið upp úr körfunni fyrir mig.

Ég horfði á hann með forundrunaraugum og sagði nei takk að ég gæti þetta alveg sjálf.

Jamm- gott hjá þér, gott hjá þér

2008-02-14T00:30:00.002Z

Bestu færslurnar á vefritluna skrifa ég í huganum og hugsa með mér að nú verði ég að setjast niður og skrifa þetta allt niður. Svo þegar ég sest er ég löngu búin að gleyma um hvað færslan átti að vera. Svo ég geri eitthvað annað en að skrifa á vefritluna og þá kemur upp í hugann önnur færsla sem er nokkuð smellin, þá verð ég að muna. En svo loks þegar ég ætla að skrifa er hugarfærslan farin út í himingeim.

Þessi færsla er bara af skyldurækni, fannst kominn tími til að breyta efstu dagsetningunni.

2008-01-28T18:55:00.000Z

Í dag í göngutúrnum fattaði ég þetta.
Ég hef svo oft hugsað málið, reynt að sjá það frá öllum hliðum og reynt að fá botn í það en ekkert gengið.
Svo í dag þá skildi ég þetta allt, fattaði málið og vissi svarið.

Aldrei slíku vant er svarið ekki 42.

2008-01-22T16:43:00.000Z

Morgun einn ekki fyrir svo löngu ætlaði ég að stíga á heimilisvigtina til að tryggja tárvotan dag. Mér til mikillar furðu var vogin horfin. Eftir nokkuð góða leit um heimilið settist ég niður og hætti að leita. Kvíði fyrir dómi vigtarinnar kom hvergi nærri þeirri tilfinningu sem heltist yfir mig.

Ég hef aldrei týnt vigt áður. Ég mundi ekki einu sinni til þess að hafa fært hana, nokkurn tíma. Hún er alltaf á sama stað, undir skápnum vaskmegin. Vigt á ekki að vera hægt að týna. Það hvarflaði heldur ekki að mér að einhver annar hefði hugsanlega tekið hana eða fjarlægt, svo handviss var ég um að hafa gloprað henni sjálf í algeru óminni.

Ég hef týnt flestöllu öðru og veit nánast aldrei hvar hlutirnir mínir eru þrátt fyrir mikinn vilja og margreynt skipulag. Ósjaldan gleymi ég því sem ég ekki týni (nú veit ég að hinir sem týna aldrei neinu og vita upp á hár hvar dótið þeirra er ætla að koma með eitthvað ráð sem virkar fyrir þá en það er gagnslaust, hef reynt öll trixin í bókinni nema að fá Einar Bárðar heim til mín).

Ófáar æskuminningarnar er ég að leita að einhverju, skammarminningarnar sem ég man eru flestar því ég hafði týnt einhverju. Kennararnir trúðu mér aldrei þegar ég sagðist hafa gleymt bókunum, töldu fyrir víst að ég hefði viljandi skilið þær eftir heima.

Leitin að lyklunum mínum er eilífðarverkefni sem maðurinn minn leysir æði oft fyrir mig, síminn er annað klassískt atriði. ÞAð er svo óþægilegt að týna öllu svona, ótrúlega óþægileg tilfinning og svo er afskaplega erfitt að útskýra að maður hafi ekki hugmynd um hvað varð af hinu eða þessu. Stöku sinnum reyni ég að taka æðruleysið á þetta en það dugir almennt skammt.

Verst var þegar uppþvottaburstinn hvarf í galtómu húsnæðinu.
Ég var að vinna fyrir vestan í sumar og fékk húsnæði til afnota.

Það var ekkert inni í íbúðinni. Ég var með rúm og sjónvarp, náttborð, sæng, borð, tvo stóla, tvo diska, tvö glös, tvo bolla, hnífapör, tvær tuskur, handklæði, viskastykki, tannkrem, hárbursta og þvottabursta. Svo voru þar gardínur og seinna púsl.
Svo einn daginn ætlaði ég að nota þvottaburstann, það var óvenjumikið uppvask - ég var með gest. En uppþvottaburstann var hvergi að finna.
Ég mundi vel að uppþvottabursti átti að vera í húsinu, ég hafði notað hann áður og lagt á nauðaómerkilegan stað svo ég gæti gengið að honum vísum. En það var sama hvar ég leitaði og hvað ég hugsaði um hvar hann gæti verið þá var ég alveg blank. Vel að merkja var íbúðin svo til tóm svo ekki þvældist fyrir manni að leita.
Ég hef enn þann dag ekki hugmynd um hvað varð um burstann en velti því reglulega fyrir mér hvað hafi orðið um hann. Hafi einhver verið að grínast og tekið burstann er ráð að gefa það uppi núna.
Ég lofa að hlæja.
Vigtin kom svo í leitirnar seinna um daginn sem betur fer.
Sem stendur hef ég ekki hugmynd um hvar svörtu buxurnar mínar eru, ég ætlaði að nota þær en finn þær ekki. Hef heldur ekki hugmynd um hvar lyklarnir eru en síminn er við hliðina á mér.

2008-01-16T17:49:00.000Z

Crocs eru að mínu viti ljótustu skór sem settir hafa verið á markað. Það lá ljóst fyrir að slíkan skófatnað myndi ég aldrei nota.

Svo varð ég ólétt, alveg ofboðslega ólétt og hætti að passa í skóna mína. Allir skór sem til voru á heimilinu voru of þröngir og pössuðu ekki.

Því lét ég til leiðast og keypti mér ljóta skó sem pössuðu og í nokkra mánuði þrammaði ég á þeim hvert sem ég fór. Ég kem líkast til aldrei til með að gleyma því þegar ég fór í kjól og Crocs út að borða. Ekki eins fín og mig langaði að vera. En þeir voru þægilegir, pössuðu og þjónuðu sínu hlutverki vel.

Svo þegar ég gekk út í búð nú fyrir stundu og kól á fótunum því ég var í Crocs- skónum í snjónum gerði ég mér grein fyrir því að nú er kominn tími til að fjárfesta í nýjum skóm.

2008-01-07T00:13:00.000Z

Við ætluðum á þrettándabrennu, en fundum enga. Þess í stað stoppuðum við hjá glóðum brunnar brennu og tókum myndir.
Mér fannst gaman og fallegt að sjá flugeldana enda var ég að mestu inni um áramót og hef lítið séð af flugeldunum.
Reyndar er einhver nágranni okkar furðuduglegur að sprengja og því hefur verið svona diet flugeldasýning út um stofugluggann í nokkra daga.

En eins fallegir og þeir geta verið þá er þetta komið gott. Mjög gott, nenni ekki meira flugeldar

langi pistillinn

2007-12-29T13:29:00.000Z

Aðeins örfáir dagar eftir af 2007.

Finnst núna þegar ég sit fyrir framan tölvuna, með kattarrass í andlitinu, eins og árið 2007 hafi verið eftirminnilegt ár. Eftirminnilegra en hin? Kannski- ég er bara svo fljót að gleyma, svo hafi ég fullyrt eitthvað um viðburðarríkt ár áður, hefst samanburður eða ég ber fyrir mig minnisleysi.

Kötturinn neitar að fara og er nú kominn hálfur í fangið á mér og hálfur á tölvuna, það er erfitt að vélrita svona en ég minnist nú orða vélritunarkennarans fyrir tíu árum um að fingrasetning sé mikilvægt hjálpartæki í lífinu.

Árið 2007 byrjaði ég í Póllandi, örfáir flugeldar sprengdir og ég tárfelldi.
Ég var stödd í Biaistok- í góðu yfirlæti án þess að vera í skemmtiferð. Nokkrum dögum seinna kom ég heim, með elsta bróður mínum og fylgdi honum svo til grafar 8. janúar.
Janúar minnti á að dauði og líf fylgjast að því ljóst var að von var á barni.

Kötturinn kemur sér betur fyrir á lyklaborðinu og malar sem aldrei fyr.

Með Storm innanborðs flaug ég til Taívan í síðasta sinn - í bili, hélt þar áfram kínverskunáminu, rúntaði um á vespunni og skoðaði landið betur með Villu - sem kíkti til Taívan í vetrarfríinu sínu. Ferðin á tesafnið var eftirminnileg og dásamlegt að fá far án þess að húkka á austurströndinni. Villa neitaði fegursta karlmanni sem ég hef séð um koss og syrgir enn (þetta með kosssorgina er óstaðfest ályktun)

Maðurinn treysti heimkomu mína með því að sækja mig til London, þar vorum við í góðu yfirlæti í nokkra daga. Eftir heimkomuna fann ég að óléttar konur eru ekkert eftirsóttustu starfskraftar í heimi.

Réði mig í vinnu í versluninni Grund- sem nú er Sögumiðstöð. Lóðsaði útlendinga um Snæfellsnes og laug Íslendinga fulla um ágæti eigins lands og útgerðarsögu. Þar myndaðist fyrsta sería ,,Undir fjallinu" með mig og vini mína í aðalhlutverki.

Kötturinn kominn með nóg af pikki og stekkur í burtu. Kattarmatur heyrist etinn.

Sagan gerist að miklu leiti á hóteli og í Sögumiðstöðinni. Þáttaröðin er þroskasaga- allt verður svo fallegt og gáfulegt. Aðalpersónan fær sálarfrið og NOMP og MIMP og Little Britain gera dagana ógleymanlega.
Ég kynnti KuBB til sögunnar og bjargaði þar með Grundfirðingum frá almennum sumarleiðindum.
Við hjónaleysin rúntuðum í kringum Snæfellsnesið- myndfestum rollur og kríur. Veðrið er betra í minningunni.

Kötturinn stendur nú við útidyrahurðina og krefst þess að vera hleypt út, niðurstaðan er að hann var aðeins í veðurathugun og nei- það viðrar ekki vel til útivistar.

September fór í að þrífa MT52, skyndilega voru sýklar allsstaðar. Maðurinn í MT52 kunni ekki að meta nýja þrifæðið og skildi ekki af hverju ekki var hægt að fara að sofa fyrr en búið væri að ryksuga og skúra og af hverju það var mikilvægt að setja sótthreinsandi efni í hvert horn og skipta um á rúminu annan hvern dag. Húsfrúin í MT52 var orðin heldur sver, fúl og beið spennt eftir barni með tusku í hendi.

ött4r5nn ste5g á 3y23ab6rð5ð 6g -v´5 er erf5tt að ha3da áfra0 0eð b36ggf+rs34na, Hann treð4r tr´5n5n4 á sér ´5 and35t5ð á 0ér 6g 0a3ar, he50tar 23a//, Sest sv6 t53 h35ðar 6g 0a3ar -ar se0 a3dre5 fyr, h6n40 er 0e5nað4r aðgang4r að 3y23ab6rð5n4
Jess, náði að laga lyklaborðið og kötturinn leggst á músina og heldur áfram að mala.

Lítil frænka fæddist í lok september, öllum til mikillar gleði og stóra stundin okkar nálgaðist óðfluga- héldum við. Í byrjun október voru enn allir spenntir og á hverjum degi voru vangaveltur um hvort Stormurinn kæmi þann daginn. Svo urðu þær pælingar langdregnar.
Svo fór húsfreyjan að halda að barnið ætlaði að koma á degi rússnesku byltingarinnar en hótað var að reka barnið út með góðu eða illu. Geðheilsan fauk út um gluggann og desperasiónið tók völdin.
Ekki hinkraði Stormurinn eftir byltingunni en kom í heiminn 13. október. Sá dagur var byltingin okkar því margt- ef ekki allt- er breytt.
Stormurinn fékk fljótlega nafnið Hrefna og kúrði með foreldrunum heima og gestirnir streymdu til að dásama barnið. Það fer vel með hjarta foreldranna þegar barn er lofað. Kettirnir vanræktir og fúlir.

Kötturinn stendur á músamottunni og malar. Hann leggur annað eyrað lítillega aftur og horfir letilega á mig. Hann langar að hoppa upp í vagninn en líkast til nennir hann því ekki. Kötturinn lygnir aftur augunum.

Barnið braggaðist vel og í nóvember var haldin nafnaveisla því til heiðurs.
Hún heitir Eldey Hrefna í höfuðið á ömmunum Hafdísi og Önnu. Margir mættu og heiðruðu barnið og foreldrana.
Kettirnir eru að sögn enn nokkuð vanræktir, þeir hafa af og til komið að tómri matarskál og þeim er ekki klappað heilu kvöldin lengur en fá þó mat og stöku klapp.

Kötturinn fer.

Pabbinn fór svo aftur í barneignarfrí í desember og saman höfum við haft það gott. Fórum í fyrsta sinn norður saman.
Daman brosir og hlær, heldur höfði, slær í dót og sperrir sig. Hún gerir allt sem börn á hennar aldri eiga að gera og foreldrarnir gera það sem foreldrar eiga að gera - dást að barninu og mæra það út í eitt.
Kettirnir eru sáttari en áður og búnir að fatta að biðja um athygli þegar stúlkubarnið sefur, dallarnir eru nú alltaf fullir og aftur byrjað að lauma fiski til þeirra.

Fyrstu jólin okkar saman voru haldin í MT52 með fullt af fólki. Gott fólk, góður matur, góðir pakkar og eldingar gera daginn ógleymanlegan.
Fyrsta jólaboðið var í Borgarnesi þar sem frænkurnar hittust í myndatöku.

Nú eru aðeins örfáir dagar eftir af árinu og fullt af ,,í fyrsta sinn" atburðum eftir.

Köttur kemur og ég segist ætla að baða hann, köttur yfirgefur svæðið.
Annar köttur mjálmar og stekkur upp á borð og treður rassinum í andlitið á mér og sest í fangið á mér. Malar.

Hvað skilur árið svo eftir sig?
Árið 2007 er ár andstæðna, sorgar og gleði, ferðalaga og heimasetu, frelsis og fangelsunar, fækkunar og fjölgunar, innhverfu og úthverfu, söknuðar og tilhlökkunar. Ár þess óvænta og ófyrirséða.

Árið 2007 er árið þar sem hlutirnir sjást í nýju ljósi, út frá öðru sjónarhorni í sama umhverfinu. Þar sem þakklæti, kærleikur og æðruleysi spila stórt hlutverk og sáttin býr í hjartanu. Árið sem minnir á að lífið er fyrst og fremst gott og skemmtilegt.

Gleðin og væmnin og bleiki liturinn.

2007 er ár MT52

Kæru lesendur ynjunnar

Gleðilegt og farsælt nýtt ár með þökk fyrir það gamla.
Megi nýja árið færa ykkur allt það sem þið óskið ykkur.

Í MT52 verður kaffi á könnunni út árið 2008

2007-12-19T18:49:00.001Z

Á einhver Fimbulfamb sem hann vill losna við?

Einhver - plíííís

Ég þrái að komast yfir Fimbulfamb!

Mig mun ekkert bresta

2007-12-16T12:19:00.001Z

Þarna stóð hún í kuldanum, rauða síða hárið hennar fallegt sem og alltaf. Hún brosti feimnislega til mín, við vissum hvorugar hvernig við áttum að vera. Ég man bara að ég dáðist að þokka hennar. Fas hennar er svo ljúft og yfirnáttúrulegt og íslenskt og hefur aðeins aukist og eflst með árunum. Þrátt fyrir kuldann úti og kulið í hjarta mínu, hlýnuðu hjartaræturnar við að sjá hana.

Ég sagði að mér þætti gaman að sjá hana og skammaðist mín samstundis. Ég kann ekkert að vera viðeigandi á svo erfiðri stundu. Líkast til hefði ég átt að segja að það væri gott að sjá hana eða takk fyrir komuna. Ískalt frostið hefði líka boðið upp á þögn. En mér þótti hvort tveggja gott að sjá hana og gaman.

Hún rétti fram bók og sagði hana handa mér og bætti við feimnislega ,,þú verður að fara varlega í þessa".

Ég tók við bókinni og saman gengum við í átt að kirkjunni. Ég ætlaði að tala meira við hana en áður en ég vissi af var fleira fólk komið, fleiri faðmlög og stundin farin.

Seinna -las ég bókina hægt og örugglega af þeirri virðingu sem hún krafði mig og af nærgætninni sem ég hafði verið beðin fyrir.

Nú tæpu ári eftir að ég hitti rauðhærðu konuna við kirkjuna er ég enn að lesa bókina, les hana aftur og aftur, stundum alla í beit -stundum bara eina síðu í einu. Af og til hugsa ég bara um að opna hana og hugsa um það sem stendur í henni.

Þessi bók var ekki upphafið og bókin er ekki endirinn. Hún er fylgihlutur - vegvísir sem gott er að styðjast við á þessari göngu. Göngunni sem hófst fyrir ári -
þegar armarnir fóru úr fjórum í þrjá, þegar fyrsta og elsta tréð féll.

Göngu sem ég vissi ekki að ég myndi feta, göngu sem er hvorki stutt né löng, fyrirfram útséð eða afmörkuð. Göngu sem vonandi verður aldrei jafn sár og þegar upp í hana var lagt.

Nú er frost og veðrið stillt- rétt eins og þegar við hittumst, ég og konan með rauða hárið. Núna er ég inni í hlýjunni með hafið og fjöllin fyrir augum mínum.

Ég veit ekki hvenær það verður en næst þegar ég hitti hana ætla ég að segja takk
og reyna að segja henni af einlægni, klaufskt og vandræðalega, hve gott það er að eiga þessa bók. Og hitt sem er betra að eiga vin eins og hana sem í fjarlægðinni veit hve nytsamleg slík bók er.

Líklegast er þó að næst þegar ég hitti hana verði ég hrædd um að missa kúlið og spyrji í sífellu hvort hún sé ekki hress.

2007-12-11T18:51:00.000Z

Einhverra hluta vegna er konfektdósin svo til tóm. Trúlegasta skýringin er að nammigrís hafi numið mest af konfektinu á brott og skilið eftir botnfylli til að skilja húsfrúna eftir ráðþrota.

Svona til þess að eiga eitthvað handa gestum, hellti ég upp á kaffi og ákvað að gera jólasmákökur. Nammigrís leggst varla í kökurnar. Ég get ekki verið þekkt fyrir að eiga ekkert með kaffinu svona rétt fyrir jólin.

Sletti stífþeyttum eggjahvítunum á bökunarpappír og inn í ofn. Kíkti á Túttuna og drakk kaffi. Ilmurinn breiddist fljótt um allt hús.

Hugsaði hve gaman það væri að bera smákökurnar á borð og þiggja hrós fyrir myndarskap. Svona eins og í bíómyndunum í gamla daga. Við kerlurnar með rúllað hár...

Fékk mér smá smakk meðan þær voru enn heitar,
svo tvær með kaffinu
aðra til að vera viss um að þær væru góðar
þá nokkrar til að tryggja að önnur umferð væri jafn góð og sú fyrsta

Nú er skammarlega lítið til af gestasmákökum og ég grennist ekki í dag.

Uppskriftin tókst vel og kökurnar góðar eftir því

Hér eftir lofa ég að eiga kaffi - annað er slembilukka.

2007-12-09T19:06:00.000Z

Við sátum nokkur og gerðum konfekt um helgina.
Mér fannst konfektgerðin heppnast vel og félagsskapurinn góður. Svo ekki sé minnst á hve ljúffengt góðgætið var.

Jólatónlistin skapaði góða stemningu ,,gef ég henni ef ég nenni" jafnast á við þjóðsönginn á góðum degi.

Þegar gestirnir fóru horfði ég á magnið og hugsaði með mér að þetta myndi aldrei klárast fyrir jól.
Í dag horfi ég ofan í hálftóman dallinn og velti því fyrir mér hvað hafi orðið af því.

Skömm að segja frá því að góðgætinu hefur ekki verið deilt með gestum, mannsefnið hefur heldur ekki snert á molunum.

Fyrir þá sem eru fljótir þá verður konfekt með kaffinu í MT52 - meðan byrgðir endast þori ekki að lofa meiru.

2007-12-05T18:45:00.000Z

Mér finnst snjallt að menntamálaráðherra sjái tengsl milli lengdar kennaranáms og útkomu í Pisakönnun. Tvær flugur í einu höggi.
Ástæða þess að íslensk börn koma ekki betur út í Pisa er kennurum að kenna eða lengd náms þeirra. Svo er menntakerfið líka dýrt og það er kennurum að kenna líka.
Nú er lag að lengja námið og andæfa hugsanlegum launahækkunum kennara- þeir eiga hana ekki skilið. Best væri að fólk fengist til að vera fimm ár í skóla fyrir sömu laun og það hafði áður.

Íslensk börn eru líka of feit og til að taka á þeim vanda þarf átak í skólum landsins, kennararnir þurfa að taka sig á. Ekki að ástæða sé til að fría kennara ábyrgð, þeir bera þá ábyrgð að fræða nemendur sína um holla lífshætti og auðvitað eiga skólarnir að bjóða upp á hollan og staðgóðan mat.

En það hefur minnst með skólann að gera að íslensk börn eru of feit, svona eins og það hefur lítið með vinnustaði að gera að starfsmenn eru of feitir.

Eigi kennarar að bera fulla ábyrgð á öllu sem snertir líf barna er rétt að senda barnabæturnar og meðlagið í skólann.

2007-11-28T16:09:00.000Z

Nafnaveislan fór vel fram, daman kát og virtist ánægð með nafnið sitt - og gestina.
Það er erfitt að velja nafn á barn, ákvörðun sem fylgir annarri manneskju líklega lífið út. Vel þarf að vanda til verka. Því fylltist maður valkvíða stuttu áður en endanleg ákvörðun var tekin, maður vill vel hvort sem það er í nafnavali eða öðrum þáttum sem tengjast umönnun barns.

Vont að skýra nafnið fyrir vinum í út-löndum. Fire Island Minky whale eða Fire Island Female Raven hljómar ekki eins vel upp á ensku og það gerir á íslensku. Við gleymdum alveg hvað við erum ,,international" og áhugavert fólk þegar barnið var nefnt. Munum það betur næst.

Nýjasta uppgvötunin á heimilinu er hnúinn, hún veit að það er hægt að troða honum upp í sig og snúa á alla kanta. Hún er líka að fatta að eyrun á henni eru föst - hún tosar í þau af mikilli áfergju. Í fyrstu hélt maður að hún væri að fá eyrnabólgu, ég minnist þess ekki að hafa tosað í eyrun á mér því ég vil vissa mig um að þau séu þar enn.

Auðvitað brosir hún og hlær til okkar, fallegasta brosið sem við höfum séð. Hún brosir oft eitthvað út í loftið - brosir til ljóssins, sjónvarpsins eða jafnvel sófans. Hún þarf ekki nokkra ástæðu til þess að brosa... það eru mörg ár síðan ég brosti að óþörfu.

Við erum saman að læra stöllurnar, hún að uppgvöta hlutina í fyrsta sinn - ég að endurupplifa þá.

2007-11-15T13:05:00.000Z

Hún sefur vært í ógnarstóru rúminu og ég má halda aftur af mér að vera ekki í sífellu að laga sængina hennar eða koma henni betur fyrir. Mér þykir hálfóþægilegt að vita af henni einni og yfirgefinni, sofandi í svo stóru rúmi en hugga mig við að hún sefur í mömmu- og pabbarúmi. Þar hlýtur að vera öryggi, kunnugleg lykt og áferð.

Rúmið er orðið annað og stærra og svefnherbergið ekki lengur mitt. Eftir nokkur ár verður það herbergi mömmu og pabba. All sérstök tilfinning að vera komin í ábyrgðarhlutverk og fast hlutverk. Hef heyrt að mömmuhlutverkinu sé ekki sagt upp svo auðveldlega. Ekki það að ég hafi áhuga, ég er alveg sokkin í pakkann.

Mér finnst ég verða að passa hana svo vel og gæta að velferð hennar. Ég hugsa reglulega um hvernig ég geti veitt henni það sem þarf til að lifa í þessu samfélagi. Stundum nötra hnéskeljarnar af ótta um að mistakast. Mömmumistökin eru nú þegar orðin allmörg.

Ég get og er tilbúin til að veita henni athygli og tíma, held hana ekki skorta meira. Hún er fædd inn í heim forréttinda og bara við það að hafa fæðst á þessari eyju er hún nú þegar ríkari en 85% íbúa heims.

Stundum þegar ég er orðin þreytt í handleggjunum af því að halda á henni en vil ekki leggja hana frá mér því það er svo gott að knúsa hana hugsa ég til tímanna á barnaheimilinu í Taívan.
Umhyggjan til þeirra kom frá fólki sem fékk borgað fyrir að hugsa um þau og vaktaskipti voru á átta tíma fresti. Aldrei áður hafði barn ríghaldið í mig og grátið þegar ég fór eftir fyrstu kynni.

Verandi með barn í fanginu er erfitt að gera sér í hugarlund af hverju kornabarn er skilið eftir, til að búa á munaðarleysingjahæli. Þessi reynsla sem ég bý að minnir mig á forréttindi mín og ég er þakklát.

Veit fátt um hvernig framhaldið verður en ég hlakka til að hún vakni svo ég geti knúsað hana og séð fallega brosið hennar. Þarf ekki meiri vitneskju.

2007-10-29T15:48:00.001Z

Það snjóaði ósköpin öll á vagninn, ég var pínulítið stressuð um að daman væri ekki nógu vel klædd og uppskar háðsglott frá manninum í staðinn.

Líkast til lenda öll ,,fyrstubörn" í því að vera hálfdrepin úr hita í vagnferðum sínum.

Þetta var í annað sinn sem við fórum út öll þrjú saman í göngutúr. Gönguferðirnar taka lífið úr samhengi, mér finnst undarlegt að ganga úti með vagn og í honum er dóttir mín.

Mun raunverulegra að vera heima að knúsast, þá kemur þetta allt heim og saman. Við erum nefnilega búin að vera þrjú þar í rúmar tvær vikur og það er langur og góður tími - stuttur í sögulegu samhengi- en heillangur og yndislegur fyrir okkur.

Hægt er að eyða heillöngum tíma í að skoða hverja einustu línu á líkama hennar og alltaf sést nýr svipur í andlitinu. Leiðist ekki að dást að gripnum. Matartíminn hefur breyst heilmikið og það er ævintýri að fara í sturtu. Stundum gerist ég svo villt að ég loka hurðinni á eftir mér. Háskalíf. Háskalíf.

Svo er fólk svo huggulegt að kíkja við og dást að henni með okkur - það fer ekkert illa með egóið að láta aðra dást að nýja gripnum.

Við unum okkur vel í MT52, sæl með nýjan fjölskyldumeðlim og sátt með lífið í dag.

2007-10-17T16:01:00.000Z

Veðurdísin mætti 13.10.07 eins og drottningin sem hún er.

Best í heimi að vera fimm í heimili,

ekki viss um að vanræktir kéttirnir taki undir með mér svona strax en bráðum.

Og svona fínn fimmti aðili.
Hér er sýnishorn

2007-10-11T08:01:00.000Z

Skilst að það spái Stormi um suður- og vesturland.

Það hefur ekkert verið að marka spána undanfarnar tvær vikur,
sé ekki að það komi til með að breytast eitthvað héðan af.

Fjöldamótmæli við Veðurstofuna? með viðkomu fyrir utan sónardeild Landspítalans?

Einhver?

,,Að eilífu" hefur öðlast nýja merkingu.

Bitra konan frá Balí

2007-10-09T11:08:00.000Z

- Þú verður bara að fara í göngutúr
- Sterkt kaffi er lausnin
- Sterkur matur
- Rúnta um holótta vegi kemur öllu í gang
- kynlíf
- Koníak
- Hugleiðsla
- Rektu það út
- Nudd og nálastungur
- Stattu á haus, settu gulan klút upp í þig og drekktu mysu

Hef beðið af mér alla spádóma, fullt tungl og háflóð, nokkrar lægðir og storm. Ég hef kynnt mér og reynt öll brögðin í bókinni til þess að lokka barnið í heiminn og játa að ég rak barnið út fyrir nokkru og vitnaði í leigusamninginn. Ég hef reynt að eta þessar bækur og skrifa nýjar með tilliti til þess að Stormurinn komi í heiminn en ekkert gerist.
Ekkert, nema þolinmæðin þver, geðheilsan versnar og biðin lengist.

Auðvitað á maður að njóta þess að vera einn þessa örfáu daga sem eftir eru, málið er bara að ég hef haft það fullgott undanfarin 28 ár, hef undan engu að kvarta. Núna er ég til í að hætta að hafa það gott og fá barn í heiminn.
Svo æðruleysi verður ekki sett á ,,góðráðlistann".

Auðvitað er þetta lúxusvandamál sem ég glími við hérna. Ég er heima að bíða eftir barni. Í litla örugga landinu mínu, í risastóru íbúðinni með köttunum og barnadótinu.
Geri mér fulla grein fyrir því að óléttar konur í Darfúr eru líkast til ekkert að bíða eftir barni á þriðju viku, drekkandi kaffi um allan bæ. Held að spennustigið hjá óléttum konum í Írak komi heldur hvergi nærri afslöppunarblóðþrýstingnum mínum. Dreg í efa að óléttar konur í afskekktum héruðum Tíbets fái full laun fyrir að vera heima og bíða eftir barni og í nokkra mánuði á eftir.

Lúxusvandamálið er algert, átta mig á því. En eins og snillingurinn benti á hér um árið þá eru börnin í Afríku ekkert saddari hvort sem ég klára fiskinn eða ekki.

2007-10-08T10:53:00.000Z

Ég keypti lifur í fyrsta sinn á ferli mínum sem húsmóðir, sauð aðeins af henni og steikti lítinn bita og henti svo restinni.

Þá keypti ég hjörtu - líka í fyrsta sinn og sauð smá og steikti minna og henti afgangnum.

Kettirnir geta haldið áfram að eta þurrmat og sykraðan dósamat, ég ætla ekki að splæsa í nýru til að prufa.

Kemur ekki til greina.

Kemst samt ekki hjá því að velt því fyrir mér hvort þeim finnist nýrun betri....

2007-10-05T18:27:00.000Z

Á náttborðinu mínu eru nokkuð margar bækur um allt sem lítur að meðgöngu, fæðingu og ungbarni. Huggulegar bækur sem ég hef sankað að mér undanfarna mánuði og lagt mig fram um að lesa.
Flestar áhugaverðar og góðar, uppfullar af skemmtilegum upplýsingum og fróðlegum, sem og gagnlegum ábendingum.

Í öllum þessum bókum er talað um að meðganga sé almennt 38-42 vikur og að langflest börn fæðist um 40 vikurnar. Hver einasta bók hamrar á því að börnin komi þegar þau komi, lítið þýði að ýta á eftir þeim og að þau verði að vera tilbúin. Huggulegar setningar í bókum sem oft eru endurteknar af fólki með reynslu. Hve oft ég hef séð skrifað og heyrt að börn komi oft ekki fyrr en á 42 viku hef ég ekki tölu á.

Mér hefur alltaf fundist þetta skemmtilegasta pælingin á meðgöngunni, að barnið ófædda stjórni fæðingu sinni og velji sinn fæðingardag. Sú staðreynd minnir mann á að manneskja ólík öllum öðrum er á leiðinni í heiminn, manneskja sem er líkust sjálfri sér, hefur aldrei verið til áður og veit hvernig á að gera hlutina, tekur ákvörðun fyrir sig.
Minnir mann á að svo margt í lífinu er ekki fyrirséð og oft engu hægt að stjórna.
Eitthvað svo friðsælt og fallegt að ófætt barn velji sinn tíma þegar það er tilbúið til að koma í heiminn.

Eins yndislega og það hljómar að ófætt barn starti sinni fæðingu og komi þegar því hentar, má öllu ofgera. Það er ekki ætlast til þess að þau kúri endalaust og geti ómögulega fundið réttu stundina til að koma í heiminn.

Þegar leigusamningurinn er útrunninn er ætlast til þess að fólk finni sér annað húsnæði.

Mér verður ekki mikið lengur skemmt yfir sjálfstæðum ákvörðunum.

2007-10-03T08:41:00.000Z

Líður pínulítið eins og ég hafi verið svikin á stefnumóti. Sitji á veitingahúsi í sparifötunum, með tómt glas fyrir framan mig og líti í sífellu á klukkuna. Velti því fyrir mér hvort ég hafi misskilið eitthvað eða hann.

Að einu undanskildu, stefnumótasvik geta leitt af sér eitthvað hressandi, gaurinn ekki kominn eftir hálftíma og þá má bjalla í vinkonurnar og hanga á bar, það er hægt að hefna sín eða finna annað deit í snatri og síðast en ekki síst þegar manni leiðist biðin er alltaf hægt að standa upp og fara. Varaliturinn er farinn að dofna.

Ég er sem sagt á fjórða degi stefnumóts og ekki í boðinu að beila.

2007-09-30T15:01:00.000Z

Dagurinn rann upp og fór, svona eins og aðrir dagar í lífi mínu og gærdagurinn var hreint ekki merkilegri en aðrir dagar.
Í gær var annar dagurinn í sama mánuði sem sveik mig, eða ég þá.

Ég hafði hugsað mikið um þessa tvo daga og átti von á þónokkru drama og einhverju sérstöku, en allt kom fyrir ekki. Líkast til ætti ég að vera fegin, hef svo oft verið þakklát fyrir að vita ekki af atburðum í lífi mínu fyrirfram. Því ætti ég að vilja hafa þá niðurneglda eftir spádómum núna?

Dagurinn í dag virðist líka ætla að vera tíðindalítill. Ég sem ætlaði að eiga barn í september- kannski orðin vön því að lítið sé hlustað á mig og bitur eftir því en mér finnst svona að ég hefði átt að hafa eitthvað um málið að segja. Þetta er jú barn sem ég á.

Sem betur fer var ég búin að undirbúa að Stormur væri óstundvís, og því ekki farin að bíða enn. Það er líka gaman að ,,fella" spádóma fólksins um hvaða dag Stormur kemur í heiminn og þeir tikka hver af öðrum. Komi barnið ekki í dag eða á morgun hef ég fellt eigin spádóm.
Allt er til reiðu, búið að mála forstofuna og greiða gæruna. Ætla að sletta í vöfflur svona í tilefni dagsins.

Eins með Storm sem og marga aðra góða, þeir koma þegar þeir koma.

2007-09-26T11:21:00.001Z

Líf mitt hefur undanfarna mánuði miðast við dagsetningu sem ljósmóðir setti í mæðraskrána mína, dagsetningin var fundin út frá sónartæki.

Þessi dagur nálgast óðfluga, svona eins og óð fluga með Eldjárn í eftirdragi.

Í gær kom frænka mín í heiminn, sem þýðir að Stormur er næstur.

Það er kannski full óþægilega ískyggilega nálægt raunveruleikanum.

Ég vona að ljósan og sónartækið hafi verið í stuði þegar spádómurinn mikli var settur á blað, svo biðin verði ekki of löng.

2007-09-22T14:29:00.000Z

Af hverju þarf að taka það fram þegar ritað er hverjir eru í stjórn Hjallastefnunnar að einn stjórnarmeðlimur sé giftur Bjarna Ármanns, fyrrverandi forstjóra Glitnis? Þegar hvergi er minnst á maka hinna í stjórninni.
( til að snúa út úr er svo sem gott að maðurinn sé ekki giftur tveimur konum, sem báðar sitja í stjórn )

Er hún meira eða minna virði? Stendur hún sig betur í stjórnarsetunni því maðurinn hennar er með gleraugu og úr sveit og vann í banka? Er verið að segja að Bjarni sé í rauninni sá sem situr í stjórn en sendi bara fulltrúa sinn?

Ég hef margoft lesið greinar við Bjarna Ármanns og aldrei séð hnýtinguna - Bjarni Ármanns, maður Helgu Sverrisdóttur stjórnarmeðlims Hjallastefnunnar, sagði í viðtali við blaðamann ....

2007-09-20T10:56:00.000Z

Þrátt fyrir litla leikni í kringum tölvur pantaði kerla sér bækur á netinu fyrir stuttu.

Nokkrum dögum síðar bað tollurinn um leyfi til að opna pakkann og skoða innihaldið, það var lítið mál.
Í umslaginu góða voru tvær bækur, keyptar á 200 krónur og ég hélt kannski að einhver tollarinn vildi rita hjá sér nöfnin á bókunum sér til fróðleiks.

Seinna kom tilkynning um að ég mætti sækja bækurnar góðu, gegn hóflegu verði. 577 krónur.

Bækurnar fróðlegu nú búnar að margfalda virði sitt. Ég stóðst ekki mátið og hringdi til að spyrja fyrir hvað væri verið að rukka. Jú ekki stóð á svörum, 577 krónur kostar að gera skýrslu um að innihaldið sé einskis virði og ekki gjaldskylt.

Var ekkert betra að gera þennan dag? Hvað með að sleppa því að gera skýrsluna?

Fór upp á pósthús, heldur örg, örg út í eitthvað kerfi sem ég kem aldrei til með að sigra og sótti pakkann.

Hugguleg afgreiðslukonan rétti mér umslagið og sagði að þetta yrðu 577 krónur.
Ég tók upp plastpokann, fullan af klinki og skellti á borðið og sagði gjörðu svo vel.
Undrunarsvipurinn leyndi sér ekki og afgreiðsludaman hváði, hvað þetta væri.
Ég endurtók 577 krónur og náði ekki að halda aftur af glottinu.

Hún tók pokann en taldi ekki krónurnar, rétti mér kvittun og þakkaði fyrir og ég kvaddi með virktum og örlitlu glotti.

Vonaði heitt og innilega að ekki sé klink vél á staðnum og hún sitji og telji krónurnar.

Ekki það þroskaðasta sem ég hef tekið mér fyrir hendur en mér leiddist ekki.

Molar eru líka brauð

2007-09-14T21:00:00.000Z

Kettirnir voru úti morgunkuldanum og ég eitthvað að sýsla innanhúss, að gera klárt í matinn.

Svo kom maðurinn heim, ég hafði lofað að hafa matinn kláran.

Ég sá hann ekki út um eldhúsgluggann koma en ég heyrði hann setja lyklana í skrána og ég svitnaði þegar hurðin opnaðist.
Vissi upp á mig sökina, nú fengi ég það óþvegið.

Það sem verra var að ég hafði ekki haft neinn tíma til þess að fela afbrot mín eða nokkra stund til að hlaupa í skjól með vegsummerki.

Ég ætlaði að biðja hann að fara og koma aftur eftir hálftíma, þá hefði ég nægan tíma til að ganga frá og standa við gefin loforð að hafa matinn á borðinu.

Hundarnir með augu eins og undirskálar hefðu verið stoltir af svipnum sem var á andlitinu á manninum. Svo hló hann.

Ég stóð þarna með straujárnið í hendinni og reyndi að útskýra fyrir honum að ég hefði hreinlega gleymt mér í því að strauja, því væri maturinn ekki til.

Þegar hann byrjaði að hlæja áttaði ég mig á því að akkúrat á þessari stundu var ég ekki ímynd framakonunnar.

Ég reyndi hvað ég gat að sannfæra hann um að þessi stund væri það sem kallað væri fjölskylduleyndarmál. Ég held hann hafi ekki heyrt hvað ég sagði, tárin trilluðu niður kinnarnar og hann hló sem aldrei fyr.

Reyni að hugga mig við að ég var ekki með svuntu. Það hefði verið glatað.

2007-09-14T10:20:00.001Z

Það er eitthvað undarlegt að horfa á föt á þvottasnúru sem eru minni en upphandleggurinn á mér.

2007-09-13T14:37:00.000Z

Ég stóð eins yfirveguð og ein manneskja gerir í tubinu við Paddington og beið eftir lestinni þegar dr. Phil vindur sér upp að mér og býður mér sígó.
Ég lít í kringum mig og sé Ljónið hvergi svo ég afþakka pent en dreg upp eigin sígó og þarna stöndum við Phil og reykjum í gríð og erg.

Lestin kemur og við drepum í og tökum lestina, tyllum okkur niður og ég er eitthvað að segja félaga mínum dr. Phil til, hann geti grennst og hann verði að vera meiri nagli- þýði ekkert að hanga alltaf í kerlingunni sinni.

Hann kinkaði kolli yfirlætislega og spurði hvort við ættum ekki að fara saman á pöbbinn.

Ég var til ég játaði strax að ég hafði verið edrú alla meðgönguna og alveg kominn tími á smá djamm svona rétt fyrir mætingu barnsins.

Áður en ég vissi af stóðum við úti á svölum á huggulegum bar í London. Dr. Phil benti á mig og sagði að hann þyrfti að segja mér nokkuð sem enginn hefði sagt mér áður.

Svona til að tryggja að ég tæki tíðindunum af ró, svolgraði ég í mig rauðvínsglasinu og kveikti mér í annarri sígarettu. Gætti þess þó vel að Ljóni sæi mig ekki reykja.

Ég strompaði, nokkuð stressuð og beið eftir tíðindunum frá dr. Phil. Þegar félagi minn Phil bendir á einhvern er stóri sannleikurinn á leiðinni og ég ætlaði ekki að brotna niður á barnum, sat á barnum í fyrsta sinn í marga mánuði.

Svo sagði hann hátt og snjall;
Lynja þú ert léleg húsmóðir og höfuðborg Kongó er ekki Khasa.

Með vini eins og Phil eru manni allir vegir færir.

2007-09-12T10:21:00.000Z

Er búin að velta því fyrir mér lengi, hvernig dagurinn í dag yrði.
Svo er hann eins og aðrir dagar, nema helst hve mikið rignir.

Hann á nefnilega afmæli í dag, í fyrsta sinn fjarri mannabyggðum.

Auðvitað er þessi dagur eins og hinir, söknuðurinn gerir ekki dagamun.

Ég sendi því afmæliskveðjuna í fyrsta sinn beint, í stað þess að hringja og heimta kaffi. Oftast var mér nú boðið.
Ég vona að hvað sem tók við að hann sé sáttur, ég vona líka að hann hafi aðgang að vindlum og kerlingum og bókum og sögum og öllu sem hugurinn girnist.

Ég vona líka að standi þannig á að hann líti við og skammist sín fyrir að bjóða ekki í kaffi.

2007-09-08T13:30:00.000Z

you can't even be bothered to wake up for an earthquake X
You can order the entire McDonald's menu in Chinese.
Someone doesn't stare at you and you wonder why. X
You look both ways before crossing the sidewalk. X
You turn left from the right lane, no matter how many lanes there are. X
20 degrees feels cold. X
You stop conjugating verbs. X
You speak fluent Chinglish. X
You drive on the shoulder to pass traffic. X
Firecrackers and garbage trucks don't wake you up. X
You stop and look both ways before driving through a red light. X
You don't stop or look both ways before driving through a red light. X
The shortest distance between two points involves going through an alley. X
Foreigners smell funny. X
You point out foreigners and stare at them. X
You own at least one mosquito tennis raquet. X
You know which turn signal should be on when driving the wrong way down a one-way street. X
You prefer squatting to sitting (including toilets). X
You can haggle with the best of them.
You don't want to sit near the foreigners on the bus or in the restaurant. X
Your English has gone to hell. X
Foreign women look big and fat; foreign men look the same, but also hairy.
Wearing shoes in a house makes you really uncomfortable. X
You shower in the evening. X
You deflect compliments in the presence of foreign friends. X
You fight to pay the bill. X
You can tell what someone wants from what they don't say.
Your kids speak better Chinese than you do.
Someone wishes you a Happy Easter and you remember it's easter... X
You no longer sweat.
You know where to buy clothes that fit you. X
You'd take boiled peanuts over dry-roasted any day.
You feel embarassed for *other* foreigners. X
You casually pick out and discard cockroach parts in your "biandang" (purchased lunchbox).
"Meibanfa" (there is nothing that can be done) or "bukenung" are perfectly acceptable answers to your inquiries at government offices. X
You play black jack until 4 a.m. with your in-laws on holidays.
You stop caring about tones in your Mandarin. X
You've taught another foreigner something in Chinese. X
You've learned something in Chinese from another foreigner. X
When someone back home asks you how things are going in "Thailand," you are offended but don't say anything. X
You know just enough Chinese to embarrass someone who's talking about you. X
When you've been on vacation, you're happy to return. X
You wish desperately you could vote in local elections. X
Your kid is half Chinese, I mean, Taiwanese.
Dry weather irritates your skin. X
You feel like a kid in a candy store at Costco. X
You learn more about the news from what it doesn't say. X
You have a favorite pair of flip-flops. X
You think the best gifts are practical. X
You think the best gift is money.
You've bought the same thing a dozen times ... and will buy a new one when this one breaks.
You're amazed at how low-tech everything is back home. X
You bake in a toaster oven. X
You can de-bone a piece of chicken in your mouth within seconds. X
You can shell shrimp in your mouth within seconds.
You speak English in hotels to get better service. X
You cut off gravel trucks and those blue Varica trucks. X
You practice s-curves on the freeway at 120. X
You cover your mouth when you pick your teeth. X
Over half of your software is pirated. X
You don't buy anything unless you can get a discount. X
You accept business cards with both hands, and inspect both sides without reading them. X
You carry an umbrella with you for much of the year. X
You try to tell people back home about Taiwan, and are angry when they look bored. X
You smile when you're embarrassed or angry.

2007-08-28T12:04:00.000Z

Ég er komin með nóg af þessum helvítis lunda. Ég er á leiðinni heim.

Ætla heim að baka vöfflur.

2007-08-23T17:05:00.000Z

Langt síðan ég hef séð svona bjartan og skæran regnboga, líður eins og ég eigi að loka sjoppunni og skokka út og elta hann, reyna að ná gullinu og óskunum í eitt sinn fyrir öll. Ég reyndi það ósjaldan sem barn, þrátt fyrir að átta mig á því tiltölulega fljótt að það væri ómögulegt fyrir fólk að ná regnboganum, trúði ég því að ég væri pínulítið meira sérstök en hinir.
Allt kom fyrir ekki, ég er dauðleg eins og hinir, fjársjóðs og óskalaus.

Þrjár óskir fæ ég uppfylltar fljótlega, þær teljast mannlegar og rætast fyrir tilstuðlan mína. Eða ég trúi því.

Bráðum hætti ég að vinna. Í bili. Farin að hlakka mikið til, kann vel við vinnuna, kann bara betur við það að gera lítið. Skólinn byrjar svo þriðja september. Ég hlakka til að byrja í honum.

Fyrir löngu búin að ákveða að mæta seint, illa og sjaldan í skólann, svona eins og í gamla daga. Þær fjarvistir voru sjaldnast fyrirfram ákveðnar og ástæðurnar síst merkilegar.

Eins og staðan er í dag hlakka ég til- sem aldrei fyr - að skrópa í haust.

Við Stormur stefnum að því að dunda okkur heima fram eftir vori. Ég er orðin frekar spennt að hitta á hann.

2007-08-20T17:18:00.001Z

Mér finnst Menningarnótt æðislegt framtak. Borgin iðar af lífi og eitthvað um að vera allsstaðar. Við hjónaleysin kíktum á kaffihús í tilefni dagsins. Skilst að það sé sett upp einu sinni á ári - blindrakaffihús!
Ótrúleg tilfinning að labba inn á kaffihús og halda um arm þjónsins til þess að hægt væri að vísa okkur til borðs. Þurftum að þreyfa eftir sófanum og staðsetja borðið áður en við gátum sest. Þegar veitingarnar voru bornar á borð kallaði maður og sagði svo til um hvar mætti setja kökuna. Ævintýralegt að borða skúffuköku með gaffli blindandi og þreifa á kaffibollanum áður en maður tók hann upp. Magnað að sitja og hlusta á skvaldrið en sjá hvergi nokkra sálu.

Tónleikarnir á Klambratúni stóðu líka fyrir sínu, aðstaðan klikkaði. Leitaði eins og logandi ljós að salernisaðstöðu en slíkt var ekki í boði nema inni á Kjarvalsstöðum og um fimmtíu manns á undan mér. Vafraði líka hálf utanvelta um svæðið í leit að ruslatunnu en fann enga. Ákvað loks að fara heim þegar partýblaðran var sprungin og sá þá örfáa kamra falda í rjóðrinu en engar ruslatunnur. Kannski er þægilegast að hirða allt ruslið upp af túninu, vesen að ná í tunnur, tæma þær og skila. Hver veit - atvinnuskapandi?

Fékk það varla af mér að horfa á flugeldasýninguna enn eitt árið. Er ég sú eina sem fæ í magann af tilhugsuninni um hvað væri hægt að gera margt gáfulegra fyrir þessa peninga? Milljónir fuðra upp á augabragði og fyrir hvað?
Það eru svo margar flugeldasýningar orðið að það er ekkert sérstakt við þær lengur. Ég legg því til að OR lækki frekar rukkanir sínar í ágúst en haldi þessu áfram. Svo væri hægt að skjóta tveimur flugeldum til að minnast þess að peningunum sé betur varið. Það væri líka hægt að nota peningana í að hafa Strætó frítt fyrir aldraða og öryrkja eða alla. Einnig mætti nota þessa peninga í að styrkja heilbrigðiskerfið eða jafnvel sem lið í að hækka laun kennara. Endalaust mikið af betri leiðum til þess að eyða þessum peningum.

2007-08-16T11:30:00.000Z

Fátt er betra en að vakna við kattarmal og sírenuvæl. Get varla beðið eftir því að vera stopp á rauðu ljósi og að einhver svíni fyrir mig.

2007-08-15T10:18:00.001Z

Í litla sjávarplássinu sem lifir á fiskveiðum er ekki hægt að kaupa ferskan fisk.
Skilaboðin eru skýr.
Ef þú ætlar að kaupa ferskan fisk nýdreginn úr sjónum í fiskibænum út úr búð - ertu annað hvort útlendingur eða vinalaus.

2007-08-11T10:20:00.001Z

Íslendingar eru tiltölulega nýbúnir að uppgvöta blöðrusleppingar. Veit ekki nákvæmlega hvenær þetta æði hófst en nú er ekki hægt að fara á hátíð án þess að fleiri fleiri knippum af blöðrum er sleppt upp í loft við dynjandi lófaklapp. Á Bolungarvík er Ástarvika núna og þar á að sleppa blöðrum og hefð er fyrir því að sleppa blöðrum í Gay pride- göngunni. Ég yrði hissa ef blöðrur eru ekki látnar fjúka á fiskideginum á Dalvík.

Til að nýta sér dramatískt orðalag þá eru þessar blöðrusleppingar umhverfisslys og framkvæmt af hryðjuverkamönnum sem hugsa ekki lengra en að horfa á eftir blöðrunum.

Blöðrurnar fjúka nefnilega ekki upp í loft og fara svo í loftruslatunnuna sem er hreinsuð reglulega. Þyngdarlögmálið á við um blöðrur sem og annað og á endanum koma blöðrurnar niður og stærsti hluti þeirra lendir í sjónum.
Í því liggur alvarleiki málsins.

Blöðrur drepa óhuggulega mörg sjávardýr. Helst er að nefna höfrunga, skjaldbökur og hákarla. Oft gleypa þessi dýr blöðrurnar og svo sitja þær fastar í þörmum dýranna sem dregur skepnurnar til dauða. Sorglega algengt er að finna skjaldbökur (ég hef ekki enn fundið eina sjálf) með blöðrubút yfir vitunum og dánarorsök köfnun.

Blöðrurnar drepa líka mikið af fiski og leggjast á rif og annan lifandi botn og drepa þannig lífrikið sem lendir undir blöðrunum. Blöðrurnar lenda líka í viðkvæmu skóglendi og inn á landi og valda þannig skaða á sjó og landi, ræktuðu sem og óræktuðu.

Sleppi Íslendingar þúsund blöðrum á hverri bæjarhátíð má varlega áætla að 15 þúsund blöðrum sé sleppt vísvitandi, fyrir pöpulinn, á ári. Fimmtán þúsund blöðrur geta valdið rosalegum skaða og valda miklum skaða.

Íslendingar eru ekki eina blöðruglaða þjóðin en þeir þurfa að axla sína ábyrgð sem og aðrir.

Það væri ráð að leggja blöðrusiðinn af og finna aðra leið til að gera eitthvað fallegt og táknrænt, sem ekki veldur jafnmiklum skaða og blöðrurnar í eins langan tíma og raun ber vitni.

2007-08-10T11:00:00.000Z

Veit ekki hve mörgum ferðamönnum ég hef liðsinnt í sumar en ófáum. Flestra þjóða kvikindi hafa komið við og stoppað mislengi. Reyni hvað ég get að sjá til þess að það fari vel upplýst og ánægt út úr húsi - í það minnsta ánægt.

Í dag kom fyrsti hundurinn. Fallegur íslenskur hundur sat fyrir utan í nokkra stund og áður en ég vissi af tiplaði hann inn og settist við upplýsingaborðið. Þegar ég ætlaði að benda honum á fegurð jökulsins snautaði hann út.

Göngutúrinn kom svo stuttu seinna, mátti til með að bjóða góðan daginn og þiggja kaffi. Hann hafði miklar áhyggjur af grjótinu fyrir utan húsið sem nú er að springa og hélt jafnvel að það væri að springa úr leiðindum. Svo kímdi hann og fékk sér mola. Hann hefur áhyggjur af glæpalýðnum í Reykjavík og skilur ekki af hverju alltaf er verið að skammast í börnum, þau eru jú framtíðin. Hann skilur heldur ekki af hverju fólk gerir upp á milli barna eftir því hvort þau eru skyld viðkomandi eða ekki. Vel á að koma við alla sem tilheyra framtíð landsins. Þegar talið kemur að berjalandi og sprettu bjarga ferðamenn mér.

Heimsmeistaramóti kvenna í kubb í firðinum var frestað. Ekki vegna veðurs heldur vegna þátttökuleysis. Eina liðið sem skráði sig til leiks var með undirritaðri innanborðs.
Á næsta ári verður metþátttaka, treysti á það.

Á leiðinni

2007-08-02T10:25:00.000Z

,,Ætlarðu ekki að kíkja við og skoða nýju kettlingana mína?" kallaði hún yfir runnana.
,,Ísó mín, ég er margbúin að sjá þá, yndæliskettir sem þú hefur fengið", segi ég og geri mig líklega til að halda áfram ferðinni heim í háttinn.
,,Vertu ekki svona leiðinleg, kíktu inn og fáðu þér tesopa".

Klukkan er að ganga eitt og ég er búin að vera á leiðinni heim síðustu sjö klukkutímana. Ákvað að kíkja og skoða kettina einu sinni enn og fá mér smá te í leiðinni. Þessi kattaskoðun leiddi í ljós að Megas er læða.

Tíminn er marklaus og einskis virði í sveitinni. Kaffibollinn sem ég ætlaði mér eftir vinnu endaði í fótanuddi, mat, bessevisaspjalli og tedrykkju. Löngu seinna lagði ég af stað heim.

Leiðin af fjallinu heim er ekki löng, þrjár mínútur í drolli en stoppaði tvisvar og að auki í kaffi.

Enda svo sum engin ástæða til þess að flýta sér heim

2007-07-23T10:54:00.000Z

Sólin tók á móti mér þegar ég vaknaði í morgun, var að spá í að ganga í vinnuna- er svona þrjár mínútur að því en ákvað að keyra. Forréttindi að eiga bíl og því um að gera að nota hann.

Búin að sitja á besta stað í bænum núna, með vini mínum göngutúrnum, í viku eða svo og senda ferðamenn ýmist út eða suður og horfa á eftir bæjarbúum. Svolítið eins og að vera í fuglaskoðun.

Mætti í vinnuna um daginn og þá var dauður fugl á planinu. Undarlegt, dauður fugl og köttur í einu og sömu vikunni. Ekki kötturinn minn þó. Mínir kettir hafa það gott - held ég.

Fer í frí annað kvöld. þá verður gott að hlusta á bílana.

Undir fjallinu

2007-07-12T13:23:00.001Z

héti sjónvarpsþátturinn sem ég lifi í.

Bráðskemmtilegur og smellinn þáttur sem mætti sýna vikulega, jafnvel daglega.

Aðalstaðsetningar í þáttunum eru sögumiðstöðin, hótelið, blokkin, Hellnafell og svo af og til garðurinn hjá Isu. Upphafsatriðið er þegar ég geng í vinnuna á morgnanna.

Aðalpersónurnar eru nokkrar kerlur, ég- Sí- Fí- Isa og Jó. Aukahlutverk eru í höndum göngutúrsins, nafna hans, Lein og samstarfsfélagans og svo eru nokkrir sem fara með hlutverk comic relief.

Þátturinn er sem sagt um nokkrar kerlingar- allar utanbæjar- sem búa í bæ vestur á landi undir fjalli sem er margrómað fyrir fegurð sína. Daglegt líf kvinnanna er lyginni líkast.

Stundum þarf ég að minna mig á að það sem ég segi er alvöru og ekki hægt að taka aftur og það er ljótt að líta á kærkomnar heimsóknir vinkvennanna sem fjórða atriði í þætti dagsins.

2007-07-10T16:27:00.000Z

Fátt er betra en íslenskt sumar

2007-07-04T13:48:00.001Z

Þrátt fyrir loforð um bót og betrun er ég enn sami ökuníðingurinn og áður. Því þó viljinn búi í hjarta mér jafnast ekkert á við að þeysa mýrarnar á ólöglegum hraða- þó alltaf löglegri með árunum.

Keyrði löturhægt yfir Kolgrafarfjarðarbrúna, fylgdi þar eftir önd með unga sína. Æðarönd með unga sína á röltinu yfir brúna endilanga er ávísun á morð. Sá fyrir mér heila fjölskyldu þurrkast út sökum níðingsháttar sveitamannanna. Sá ekki stætt á öðru en að fylgja þeim og neyddi ófáa bílana til að stoppa og víkja fyrir ráðvilltri fjölskyldunni. Svo kom flutningabíll sem beið með mér en eitthvað hefur kollan kunnað illa við félagsskap okkar bílanna. Því áður en ég vissi af hafði hún fleygt sér fram af brúnni og ungarnir létu sig vaða á eftir henni.

Nú sit ég í sólinni með í maganum yfir hvort ég hafi hrakið heila fjölskyldu úr Kolgrafarfirðinum í dauðann. Neytt dýrin til að stytta sér aldur af umhyggjunni einni saman.

Komist upp um athæfið dreg ég flutningabílstjórann með mér í svaðið.

2007-06-19T15:57:00.001Z

Akkúrat ekkert betra í heiminum en að vera í MT52

2007-06-16T12:46:00.000Z

Bráðum verð ég komin á mölina, maginn er í hnút af spenningi. Fílingurinn eilítið eins og á sjónum hér í denn, nema þá gat ég ekki sofið á landstíminu. Hef ekki orðið svefnvana hér enda hver getur ekki sofið við gargið í mávunum.

Dvölin í sveitinni yndisleg og Göngutúrinn sjálfur hættur að vera smeykur við mig.
Hann er ennþá ósáttur við að danshæfileikar hans séu ekki metnir sem skildi. Enda dansar hann alltaf ef hann heyrir lag og dillar sér heyri hann takt.
Stundum sest hann og fær sér kaffi með mér og segir mér frá sínum dögum. Með stolti sér hann um að sendast fyrir elliheimilið og er boðinn og búinn til að vera mér innan handar. Helst er að hann er of duglegur.
Í gamla daga var hann í siglingunum, hefur komið á staði sem mig hefur bara dreymt um, lent í ævintýrum sem ég hef aðeins séð á filmu. Hann kann líka að ýkja og veigrar sér ekkert undan því að stækka og mikla minnigar atburðanna. Sögurnar svo hressilega ótrúverðugar að þær minna mann á Heljarslóðarorustu.
Svo er Göngutúrinn líka uppfinningamaður. Um daginn mætti hann með borð fyrir einfætta menn sem ferðast mikið. Skrifborðið má svo nota fyrir sem skiptiborð í útilegum beri svo undir.

Fannst þetta góð hugmynd, mjög góð hugmynd.
Svo bilaðist ég úr hlátri og réði ekki við eitt né neitt.
Skammaðist mín agalega, næst ætla ég að hlæja með honum.
En bráðum verð ég á mölinni þar sem afgreiðsludömunni er alveg saman hvernig ég hef það og stendur slétt á sama um hvernig ég hafi það.

2007-06-10T10:29:00.000Z

Lognið hér úti á landi á að vera einstakt en eftir fjóra daga í sunnanroki og aðra þrjá í rigningu er ég ekki sannfærð um að lognið sé nokkurn tíma í þessu bæjarfélagi. Hef þó heyrt af því sögur og tel mig hafa óljósa minningu um sumarblíðu.

Það er svo langt síðan ég var í smáu bæjarfélagi að ég gekk um lotin og roðnaði öll þegar ég var nefnd með nafni og spurð frétta.
,,Hvað hefur þú verið að gera síðastliðin 15 ár eða svo?"
Langar alltaf að byrja að telja upp öll húsin, vinnuna, löndin og segja í smáatriðum hvað ég er búin að gera, en ég er ekki viss um að fólk hafi húmor fyrir því.

Smá saman hef ég rétt úr kútnum og svarað fólki. Hitt sem er verra er að ég spyr til baka.

Umhyggja og hnýsni er kannski eitt og sama hugtakið?

Sorglegast er að þekkja börnin á því hverjir foreldrar þeirra eru og muna eftir eldra fólkinu á því hver börnin þeirra eru. Þurfti að horfa vel og lengi á gamla skólastjórann áður en hann þekkti mig og eins fór fyrir honum.

Undarlegt að vera í bæjarfélagi sem minnist stóra bróður, í samúð eða sögum. Tvisvar staðið klökk og óskað þess að ég væri Dórótea í töfraskónum.
Fólkið í bænum minnist líka á hina og vita jafnvel hvað hefur á daga okkar drifið undanfarin 15 ár.
,,Ég fæ alltaf fréttir frá þeim gamla" heyrist stundum og einlægt brosið fylgir.
Í borginni er maður fjölskyldulaus og í útlöndum nafnlaus. Í sveitinni ertu nafn og fjölskylda.

Best í heimi er að ganga heim á kvöldin, horfa á sólina setjast hjá rússrauðum skýjum og geta lagst niður í brekkuna á leiðinni heim og horfa á kríuna. Bíða svo eftir þögninni í bæjarfélaginu og hlusta á fossana niða. Það er enn best í heimi

Hátíð hafsins

2007-06-03T10:53:00.000Z

Tréið fyrir utan svefnherbergisgluggann er iðagrænt og þrátt fyrir yndisgóða kaffilykt hvarflaði að mér að liggja í rúminu heila daginn og horfa á þetta fallega tré blakta í rokinu.

Áður en ég vissi af stóð ég niðri á höfn innan um leiktæki, sýningabása, sjávardýr og yndisfallega bátana. Í tilefni helgarinnar eða öllu heldur dagsins í dag flögguðu bátarnir. Er ekki frá því að mér hafi vökknað um augun þegar Akraborgin í dulargervi Sæborgarinnar sigldi frá landi.

Veðrið var íslenskt og því telst það gott. Var betra en útlit var fyrir um morguninn. Stóð yfir grillinu og smellti kryddlegi yfir nýtýnda öðuna, þegar flamúleraði upp úr hellti ég rjóma yfir og afhenti fólki sem flest brosti út að eyrum og dásamaði sjávarmetið. Hinir kunna ekki gott að meta. Úrvalsfólk á staðnum til þess að allt gengi upp.

Vissi að mikið var af fólki, sá fáa en því fleiri skeljar. Sá að Magni var uppi í slipp - man ekki hvernær hann var þar síðast. Flest svona eins og það var síðast þegar ég stóð á bryggjunni sjómönnum til heiðurs. Þó vantaði einn heiðurssjómann - ég vissi að hann kæmi ekki og saknaði hans samt. Harmonikkutónlistin ómaði innan úr tjaldinu og gömlu sjómannalögin spiluð - þegar mikið lá við hnippti Ljónið í mig til að minna á að söngur minn væri heldur hraustlegur. Reglulega dáðumst við af spilafimi þeirra. Maðurinn á bassanum vakti meiri athygli fyrir leikni sína- að öðrum ólöstuðum.

Eldri maður tróð nefinu á sér ofan í grillið hjá okkur og fussaði þegar hann sá góðgætið. Á þeim tíma sem hann var til sjós var aðan notuð í beitu. Hann kannaðist við handbrögðin -opna skelina og hreinsa skeggið en hann hafði aldrei lagt sér beitu til munns. Fyrr en þarna - með okkur. Hann tróð agninu í andlitið á sér og úr andlitinu skein að það er erfitt að breyta beitu í mat. Hann brosti þó út að eyrum, hvort það var bragðið eða áhugi stelpunnar á sjótíð hans, skal ósagt látið.
Bróðir hans fórst í Berufirðinum 1925 ásamt fimm öðrum. Þeir voru á opinni trillu og ólag gerði í sjóinn og enginn skilaði sér heill í land. Áttatíu og tveimur árum seinna er slysið enn ofarlega í huga hans. Velti því fyrir mér hvort þetta væri kannski eini dagurinn sem hann minntist bróður síns.

Skakklappaðist inn á veitingastað með Ljóninu eftir gott dagsverk og lét öðrum um að ákveða hvað við fengjum að láta ofan í okkur.
Stemningin var lævi blönduð og það var erfitt að horfa á karlmennina á veitingastaðnum - án þess að velta því fyrir sér hvort þeir færu að fagna deginum sínum.
Maturinn stóð vel undir væntingum og hver töfrarétturinn kom á eftir öðrum.
Æsingurinn í að hitta á Óla lokbrá var slíkur að við máttum varla vera að því að klára kaffið okkar.
Örþreytt lagði ég höfuðið á koddann og dáðist enn á ný af grænu útsýninu. Þakklát fyrir að vera lögst til hvílu - þakklát fyrir að búa ekki á Akureyri.

Til hamingju með daginn sjómenn

Þeir fiska sem róa

2007-05-21T12:28:00.000Z

Þeir fiska sem róa

2007-05-21T09:07:00.000Z

Það snjóar.

Bara svona eins og ekkert sé sjálfsagðara kyngir niður snjó í bakgarðinum hjá mér. Eflaust annars staðar líka.

Maí

Hvað varð um allt talið að sumarið væri komið og blómin að spretta? Er það bara fyrir bí?

Eða eru jólin kannski komin?

Treysti á blankalogn, 15 stiga hita og sólskin 21.desember næstkomandi.

2007-05-10T16:46:00.001Z

Draumahús er ekkert æðislegt hús
og engu skemmtilegri fasteignasala

Sjö stiga hiti

2007-05-07T17:48:00.000Z

Því segi ég skál fyrir Fróni og Fjölni og allt það!
Og fyrir þeim snjöllum sem þar hafa skrimt og hrokkið.
Við minnumst Ingólfs Arnarsonar í veislum,
en óskum þess að skipið hans - það hefði sokkið

söng Megas um árið og ég sönglaði á Reykjanesbrautinni í góðum félagsskap.

Skál

2007-05-03T14:40:00.000Z

Ég sit á flugvellinum í Hong Kong og hlusta á karaókí. Söngkonan er með Helenuhristur og virðist ekki alveg ná taktinum, held ég, er svo sem ekki sú taktvissasta.

Flugvélin bíður mín, hliðinu lokar fljótlega. Ætla mér margt annað en að missa af þessu flugi. Kemur ekki til greina.

Og svo kviss búmm bang. Eftir tæpan sólarhring verð ég spennta barnið á flugvellinum að bíða eftir Ljóninu.

Sem sagt í Evrópu.

Yfirmáta þakklát fyrir flugvélarnar og nútímasamgöngur, færi ég upp á gamla mátann kæmi ég heim með haustinu.

2007-04-30T04:02:00.000Z

Kannski rétt að koma með einn laufléttan að austan.
Ekki víst að slík tækifæri gefist mikið oftar.

Kvaddi ástkæra bekkjarfélaga og kennara ekki fyrir löngu. Þeir mættu í Yukata í tilefni dagsins, fallegri blómarósir sjást varla. Saman drukkum við kaffi og ræddum kosti og galla þess að þær kæmu í heimsókn til mín frekar en ég til þeirra.

Flest komið ofan í kassa og leiðin liggur á pósthúsið. Núna er ég ekkert stressuð yfir því, gleymi því seint þegar ég fór fyrst ein á pósthús hér í Taívan. Mikið vatn runnið til sjávar síðan þá.

Helgin var yndisleg, brunaði um á vespunni í leit að minjagripum og náði ótrúlegustu samningum sögunnar í prútti. Held að flest allt sé komið en ætla að fara eina ferð í dag, svona til að vera viss.

Veðrið hefur verið yndislegt og helgin notuð í að liggja í almenningsgarði og spila Kubb. Félagarnir mættu til að spila, svona fyrir mig, því tækifærin verða ekki mikið fleiri. Sem betur fer hvarf skelfingar svipurinn fljótlega og gleðin skein af mönnum. Kubb er sannarlega gleðigjafi.

Fólk horfði skelfingu lostið á okkur. Verð að venjast því aftur fljótlega að bráðum þyki ég ekkert merkileg í góðra vinahópi. Líkast til á maður eftir að sakna þess að glápt sé á mann.

Ruslabíllinn vakti mig í morgun, hann kemur ekki til með að gera það mikið oftar. Hlakka til að sjá hvernig ruslaþjónustan er í Cambridge.

Svo í rétt svona í restina langar mig að óska prestum og dyggum stuðningsmönnum þjóðkirkjunnar til hamingju með að trúa því einlægt að til sé annars flokks fólk og vilja viðhalda þeim reglum og vitna í úrelt trúarrit sér til stuðnings. Held að guði sjálfum sé alveg sama. Á ekki von á því að hann eyði mikið af tíma sínum í kirkju, enda nóg um að vera annarsstaðar.
Eins og snillingurinn benti á hér um árið þá eiga samkynhneigðir að hafa rétt á því að vera jafn vansælir og aðrir.
Ætti ég hatt tæki ég hann niður fyrir þá sem svo dyggilega trúa guði að þeir vilja alla jafna. Það þarft kjark til að mæta öllum jöfnum. Hitt er auðvelt.
Þá er hjónabandið ekki heilagra en svo að Michael Jackson gifti sig í tvígang.

Já það verður gott að koma heim.

2007-04-22T16:29:00.000Z

Stikkorð um helgina

+ örkvöldmatur með góðu fólki
+ stormur og jarðskjálfti
+ barnaheimili og tær
+ tónlist og matur til styrktar börnum í neyð
+ matur á veitingastað með félögunum
+ hundur meig á tösku
+ Taiwan, nation, state or province?
+ Kíló af melónu
+ sími og bók
+ kjúklingur og veröld
+ útimarkaður og kassar
+ Ljón best í heimi

Ætla svo að senda þakkir í anda Rásar tvö til múrljónsins fyrir að kíkja við í MT52 og flota. Fer í það að kaupa nýja pípu handa þér.....

2007-04-18T16:16:00.000Z

Farartækin í Taívan eru yndisleg. Get ekki hætt að lofa dásemdir þess að þeytast um á vespu.

Bílarnir hérna eru svo sem eins og aðrir bílar, en oft nýjar og áður óþekktar tegundir eða skemmtilegir litir eða Hello Kitty-bílar.

Ruslabílarnir eru yndi. Svona þegar maður er orðinn ónæmur fyrir ,,söng" þeirra. Á hverjum morgni rúnta þeir um og spila ,,ruslalagið". Ekki fyrir svo löngu var það ,,fur elisa" en núna er það ,,ruslalagið" sökum tónlistarvankunnáttu.

Svo spilar endurvinnslubílinn annað lag.
Svolítið gott kerfi. Alltaf þegar maður heyrir lagið hleypur maður út á götu og hendir ruslinu í bílinn og fer inn aftur. Ekkert vesen, ekkert rugl.

Auglýsingabílarnir eru öllu verri. Yfirleitt pínulitlir bláir pallbílar - eiginlega bara svona sýnishorn. Þeir keyra um löturhægt og svo eru auglýsingar /áróður öskraðar af segulbandi út í alheiminn.
Frekar þreytandi. Stundum eru auglýst föt, stundum matur, ósjaldan eru frambjóðendur sem sjá fyrir ónæðinu og þar fram eftir götunum.

Í dag gekk þetta skrefinu lengra. Lítill blár auglýsingabíll fór löturhægt eftir götunni, ökumaðurinn eflaust úr sveit og lætin slík úr kallkerfinu að ekki var hægt að hunsa.

Var litið upp og sá þar risastóran sjónvarpskjá með myndum af fatnaði og textinn í stóru letri. Keyrði næstum aftan á bílinn.

Ekki einn skjár, nei þrír voru þeir. Einn að aftan og svo til hliðanna.

Er þetta ekki einum of langt gengið hjá sjónvarpskynslóðinni?
Að horfa á auglýsingar á leiðinni heim á vespunni sinni?

Eða er ég bara gamaldags? (þrái svo sem ekki athugasemdir við þessa spurningu)

2007-04-17T15:54:00.000Z

Ekki langt frá íbúðinni minni í Taívan, er lítill og kósý veitingastaður sem ég fer oft á.
Japanskur staður sem töfrar fram allt það sem mig langar að borða fyrir minna en 160 krónur.

Ég hef vanið komur mínar þangað, fer annan hvern dag og stundum daglega. Kokkarnir hafa yfirleitt orð á því ef ég læt ekki sjá mig í nokkra daga.

Fer yfirleitt á kvöldin, ein og borða í rólegheitunum. Spjalla smá og drekk te og geng svo aftur heim.

Staðurinn er yfirleitt fullur af fólki en andrúmsloftið mjög afslappað. Helsti kosturinn við staðinn er að þetta er svona borðaðu og farðu staður. Frábær staður.

Svo ætlaði ég að fara og fá mér nautakjöt, með hrísgrjónum eins og svo oft áður.

Lokað

bara sísvona eins og ekkert sé sjálfsagðara

Lokað um ókomna tíð.

Þetta er fjórði veitingastaðurinn sem ég ven komur mínar á sem lokar. Ætla samt ekkert að segja frá því ef ég mögulega finn nýjan stað

Allt er einhvern tíma fyrst

2007-04-13T13:37:00.000Z

Mætti í skólann í morgun, svo sem ekkert fréttnæmt við mætinguna sem slíka.

Þegar ég mætti var mér tilkynnt að mér hafði verið dömpað. Ekki bara mér einni heldur bekknum í heild sinni.

Ástæðan er víst sú að ég bað kennarann minn um að vera með fjölbreyttari kennslustundir. Allt í góðu, fannst þetta heldur einsleitt.

Skildi ekki alveg og þótti ekki mikið um uns ég áttaði mig á því að þetta er í fyrsta sinn sem kennari hefur dömpað mér. Og þið verðið að fyrirgefa, að ástæðulausu.

Flestar umvandanir hef ég fyllilega átt skilið, með undantekningum þó.

Ekki svo að skilja að ég sé stolt af þessari hlið skólaferils míns en ég hef verið rekin oftar úr skólan en ég kæri mig um að muna, þessi leiði ávani byrjaði snemma og hætti seint.
Mér hefur verið bent á að hætta í skóla, ég beðin um að mæta ekki tímabundið, ég hef fengið leyfi og sjálf hef ég tekið ákvörðun um að mæta ekki í lengri eða skemmri tíma og hætt án nokkurrar hvatningar. Ég hef beðið um að vera færð um bekk og sagt mig úr áföngum.

Það er óra langt síðan

Mér hefur aldrei verið dömpað fyrr en nú og þá lendi ég í hópdömpi.

Fyrir nokkrum árum ákvað ég að hætta þessu skólarugli mínu og tók mig á í skóla, mætti reglulega, brosti af og til í tímum og sat þar flestum stundum vakandi. Ég eyddi þremur árum í að læra að vera eins og meistarar mínir sælla daga. Síðan þá hefur skólaganga mín blómstrað og gengið áfallalítið fyrir sig.

En svo á þrítugsaldri, fyrir litlar sem engar sakir, er mér sparkað.
Ég er látin skipta um bekk og bekkjarfélagar mínir hljóta sömu örlög.

Dömpað... sparkað... sagt upp... dömpað.

Veit ekki hvernig ég á að bregðast við.
Á ég að gráta yfir þessu, verandi á þrítugsaldri og enn í ,,sama" farinu?
eða
ætti ég kannski að gleðjast yfir því að hafa enn ,,tötsið"? Meir að segja svo að ég þarf lítið til saka að vinna.

Kannski kominn tími til að mæta í ermalausum bol, sýna húðflúrin, draga fram vinnufatajakkann og hermannaskóna, klína þykkri rönd í kringum augun og setja hárið í andlitið og sjá hvað gerist

Ég fæ í það minnsta ekki mikið fleiri tækifæri

verst að hermannaskórnir fóru í ruslið og vinnufatajakkinn passaði fyrir nokkrum kílóum síðan...

augnmálningin breytir heldur ekki þeirri staðreynd að mér var dömpað.

2007-04-09T14:16:00.000Z

Óhætt er að segja að Taívan sé eitt best varðveitta leyndarmál Asíu.

Annað vel varðveitt leyndarmál í Taívan er upplýsingamiðstöð við lestarstöð eina í Taipei. Því þrátt fyrir einstaka hæfni í kortalestri þrömmuðum við fram og til baka án þess að reka auga í miðstöðina. Loks löngu seinna rákum við augun í starfsmann merktan miðstöðinni í dimmu horni.

Við fengum þær upplýsingar sem við leituðum eftir. Á miða var skrifað heimilisfang hótels í Taoyuan, nafnið á hótelinu og svo hve mikið ferð með leigubíl ætti að kosta.

Í lestinni til Taoyuan spurði ég gestinn um upplifun ferðarinnar. Þar sem að ferðalagið var að lokum komið var að mér þótti stund til að fara yfir helstu atburði ferðarinnar.

Af einskærri yfirvegun sagðist gesturinn ætla að bíða með svarið. Ferðin væri ekki búin og miðað við uppákomur síðustu daga vænti hún þess að ævintýrin væru ekki á enda.

Það biðu okkar karlmenn með hnetutuggu þegar við komum til Taoyuan og buðu okkur far á flugvöllinn.

Vopnaðar miðanum góða, réttum við hann fram og brostum.

Af ákefð sem ég hef ekki upplifað áður í Taívan, soguðust þeir að okkur og spurðu hvert við værum að fara.

Svo kallaði einn bílstjórinn upp yfir sig. ,,Hér stendur að það kosti 100 NT að fara á hótelið! Uss það er ekki hægt, ekki hægt. Lágmark150 NT."

Svo baðaði hann höndum og gekk í burtu og einhverjir með honum.

Eftir stóðu menn með eldrauðan munninn og skeggræddu þessa tölu.

Við fengum smá aðstoð og vorum sannfærðar um að hér, líkt og annarsstaðar í Taívan, væri notast við metrarukkun. Því settumst við upp í næsta leigubíl og hann keyrði af stað.

Ég bað hann um að setja meterinn á en hann sagði ferðina kosta 150. Ég bað hann aftur. Þá stoppaði hann bílinn. Ég gaf mig strax og sagði það svo sem ekki skipta höfuðmáli 150 NT væri allt í lagi.
En hann blótaði okkur bara og rak okkur út. Með látum

Opnaði hurðina hjá gestinum og skipaði honum út.
Opnaði skottið og henti farangrinum á jörðina.

Eftir stóðum við kindurnar gáttaðar.

Svo arkaði hann í burtu, hrækti rauðum vökva og baðaði út höndum. Hneykslaður!

Eldri maður benti á leigubíl stutt frá og sagði meter.

Skelfingulostnar gengum við að leigubílnum og hann sannfærði okkur um að hann myndi nota meterinn.

Ferðin var svona eins og leigubílaferðir eru gjarnan, við vorum keyrðar á áfangastað.

Meterinn gaf upp töluna 120

Tókum upp 150 NT og réttum leigubílstjóranum og þökkuðum honum skutlið og góða þjónustu.

Pinglin

2007-04-05T09:57:00.000Z

Þrátt fyrir miklar rigningar og þoku ber gesturinn sig vel.
Ég hef hins vegar grátið, mest í hljóði en stundum upphátt, appelsínið skilaði sér en maltið þoldi ekki flugvélahnoðið.
Kem til með að segja oft afhverju KuBBið mitt angar af Malti í framtíðinni.

Við höfum farið víða og séð ósköp fagra staði að við höldum, þegar ekki er þoka.

Þegar við ákváðum að koma okkur niður úr rigningunni og langt í burtu frá heitum hverum var afráðið að koma við í smábæ og skoða heimsins stæsta tesafn.

Viðeigandi að stoppa á tesafni í Taívan, sitja svo innan um ógnandi fjöllin og drekka te, handtínt fyrir augum okkar. Þetta gat ekki klikkað.

Pinglin er 2000 manna bær og við stukkum út í rigninguna síðdegis með bros á vör. Glotti út í annað þegar gesturinn gretti sig yfir svínahúðinni sem var á tilboðsverði.

Eins og sönnum túristum sæmir komum við fyrst við á upplýsingamiðstöðinni. Sniðugt, þá er hægt að sjá eitthvað meira en kemur fram í leiðarbókinni.

Kona á miðjum aldri tók á móti okkur, færði okkur te og flissaði. Flissaði og svitnaði. Eitthvað var það við veru okkar sem gerði hana svo óstyrka að hún hreinlega treysti sér ekki til að tala við okkur. Sagði bara engin rúta til Hualien...

sem var vont því þangað var leiðinni haldið.

Svo birtist starfsmaður frá bæjarskrifstofu Pinglin, vopnuð ensku og gerði okkur grein fyrir því að allar leiðir væru til Taipei...

sem var vont því þaðan komum við. Síðasta rútan til Taipei þann daginn var farin.

Ugglaust hefðum við svitnað fljótlega, önnur okkar bölvað og hin grátið, og örvænt, hefði starfsmaðurinn, sem nú var öllu rólegri, ekki komið hlaupandi með lítinn poka sem tryggja á öryggi okkar.

Strand í smábæ í Taívan, það er vond hugmynd.

Linda bauð okkur að geyma dótið okkar á bæjarskrifstofunni meðan við skoðuðum safnið fræga, hún þyrfti að tala við vini sína og hefði svo samband.

Líkast til er ekki mikill ferðamannastraumur þangað.

Allt í þorpinu snýst um te, hefur alltaf gert það og gerir það líkast til alltaf.

Eftir upplýsandi rúnt um safnið mættum við á bæjarskrifstofuna aftur. Þar var Linda með vini sínum sem ætlaði að skutla okkur í næsta bæ svo við gætum tekið rútu. Tók það fram að hann væri einhleypur og myndarlegur, ég bauð henni bræður mína í skiptum. Fannst hjúskaparstaða þeirra óþarfa upplýsingar.

Hún lét okkur fá te ræktað og verkað í bænum, svona í verðlaun fyrir trassaskapinn.
Einn starfsmaðurinn gaf okkur lyklakippu með mynd af bænum, svona til að tryggja að við myndum aldrei gleyma því að við hugsuðum ekkert um rútu samgöngur áður en við lögðum af stað.
Þrátt fyrir heilabrot og góðan vilja gátum við ekkert gefið þeim, nema minninguna um hvítu gellurnar sem næstum því voru strandaglópar í norðurhluta Taívan.

Gesturinn hefur séð og fengið að finna að gestrisni og hjálpsemi Taívana er einstök.

Einstök

Ansi víða hefðum við fengið að labba í næsta bæjarfélag.

Safnið var nauðaómerkilegt, þannig.

Lúðinn

2007-03-29T14:17:00.000Z

Skilst að vefritlur séu góður vettvangur fyrir játningar. Kannski ekki sniðugt að játa á sig morð en allt minna en það er hreinsandi fyrir sálina.
Í ljósi þess hve maður leggur mikið upp úr því að sálin skíni hrein og björt er rétt að játa

Ég er lúði

Engin ástæða til að púa þó einhver hafi verið búinn að átta sig á því. Gerði þessa merkilegu uppgvötun sjálf á dögunum, það skiptir máli.

Eins og þegar ég fann upp hjólið hér um árið. Geri mér fulla grein fyrir því að það hafði verið gert áður. Ég hafði bara aldrei fundið upp hjólið.

En að lúðanum.

Í tösku á Íslandi eru tvær malt og tvær appelsín og þær eru á leiðinni til Taívan fljótlega.
Ég er í Taívan og ég á þessa drykki og undanfarna daga er ég búin að láta mig dreyma um hvernig drykkirnir, þó ekki göróttir, renni ljúflega niður kverkar mínar.

Veit hvernig ég ætla að segja ahhhh! á eftir. Er vopnbúin svona til öryggis ef einhver annar ætlar að smakka.

Það er ekki töff að fá sent öl og gos að heiman. Kúltúveraða fallega fólkið sem er á kafi í nýrri og framandi menningunni fær ekki sent Malt yfir heiminn þveran.

Reyndar er súkkulaði og Ópal með en það er ætlað bekkjarfélugunum. Þær eru alltaf að töfra fram te eða undramat svo ég verð að geta boðið upp á eitthvað. Stefni að því að láta þær fá harðfiskinn líka, en lofa engu.

Ekki mjög töff heldur að fá þurrkaðan fisk sem maður borðar lítið af. En þetta er fyrir gestina.

Er enn að velta því fyrir mér hvort ég eigi ekki örugglega að geyma lakkrísinn fyrir mig. Get skrifað langan pistil, uppspunninn frá rótum, um viðbrögð vina og félaga við því að eta lakkrís, hef séð það áður svo það ætti ekki að vera erfitt. Sitja svo útþanin með prumpuna ein og glotta út að eyrum því lakkrísinn var alltaf minn.

Nei þetta gerist ekki mikið verra. Nema kannski fyrir endurupplifunina af því að vera í sveit. Á sætar minningar frá því í sveitinni að hafa fengið pakka einmitt með Malti, súkkulaði og lakkrís innanborðs. Gott ef það fylgdi ekki bréf með en hver man það almennilega. Pakkinn var stór og kvöldin á eftir unaðsleg.

Nú þegar búið er að játa durgs og heimóttarhátt er óþarfi að fara í felur með það að ekki er allt upp talið.

KuBB er líka á leiðinni.

Já finn líka lúðalykt ennþá

Vonandi að hún verði ekki stoppuð í tollinum, sælgætið hirt og KuBBinu hent... þá er heimsóknin til einskis og tilhlökkunin að mestu fyrir bí.

Að mestu

Kveikjum á kertum

2007-03-27T15:32:00.000Z

Hér væri gott að hafa langa og skemmtilega bloggfærslu um innihaldsríkt líf Ynjunnar. Frækna sigra og aðra landvinninga. Sögur af svaðilförum og háskaleik.

Því miður verður dyggum aðdáendum ekki að ósk sinni í þetta sinn. Það hefur gerst áður.

Líf Ynjunnar er tilbreytingalítið og fábreytilegt, sökum rigninga og prófa.

Byrjar aftur á laugardaginn 31.mars

Já mér, mig og ég hlakka(r) svo til

Malt og Appelsín hmmmm

2007-03-25T10:21:00.000Z

Nöfn eru mikilvæg.
Í Taívan sem og annarsstaðar í heiminum leggja foreldrar sig fram við að finna nafn á afkvæmið sem það getur svo borið nokkuð skammlaust það sem eftir er ævinnar.

Þegar Taívanar velja nöfn á börnin sín fara þeir oftast eftir því hvernig nafnið tónar saman, svo er horft eftir merkingu nafnsins og svo hvort það beri gæfu.

Það er mjög algengt að leitað sé ráða talnaspekinga, nafnasérfræðinga og andans manna við val á nafni. Eftir miklar spekuleringar fæst niðurstaða. Eitthvað ákveðið nafn kemur til að veita viðkomandi barni byr undir báða vængi.

Stundum segja andans mennirnir eftir á að nafnið sé ekki nógu gott, þetta eða hitt á eftir að gerast því nafnið er ekki rétt. Til að koma í veg fyrir stórslys, skiptir fólk einfaldlega um nafn og nær þannig að fela sig fyrir ógæfunni. Heppilegt.

Í Taívan er líka lögð mikil áhersla á enskukunnáttu. Allir sem vettlingi geta valdið senda börn sín í enskutíma og leggja hart að þeim.

Einhverra hluta vegna heldur fólk ekki nafninu sínu þegar það er í enskutímum eða að tala við útlendinga.
Þessi ráðhögun gæti verið til einföldunar og þæginda.... hvað sem því svo veldur.

Til dæmis heitir ein vinkona mín Chen(eftirnafn) Rei Shen en kynnir sig sem Susie Chen. Önnur heitir Mei Yu og gengur undir nafninu Tina, svona mætti endalaust telja.. líklegast er Jackie Chan þekktastur í þessu samhengi en á móti kemur að hann er frægur og ekki óalgengt að hollívúddstjörnurnar breyti nafni sínu í markaðssetningarhugleiðingum.

Sama hvað manni finnst um þessa tvínefningu þá verður að segjast að nafn hvers og eins er mjög mikilvægt af hvaða uppruna það er.

Þetta getur klikkað, sama hver ástæðan er. Stundum eru kennarar hugmyndasnauðir, vita ekki betur þegar kemur að nöfnum, stundum velja foreldrar nöfnin og einnig nemendurnir.

Hér eru ,,ensk" nöfn nokkurra valinkunna einstaklinga sem ég hef rekist á í Taívan. Flestir eru ennþá í grunnskóla en einhverjir á svipuðum aldri og Ynjan fagra....

Dragon

Hammer

Flower

Kiwi

Mermaid

Hamburger

Nemo

Beautiful

Butterfly

Snoopy

Nike

Five

2007-03-20T16:00:00.000Z

Fiskiflugur senda sveitastúlkuna í heimahagann.

Jinmen lyktaði hvorki eins og fiskur eða slor.
Hressandi norðangarinn minnti á að stutt er í heimsókn vinkonunnar.

Eyjan Jinmen liggur suðaustan við Kína, hjá Fujin-héraði en tilheyrir Taívan. Eyjan var undir herlögum fram til 1996 og ferðir til og frá eyjunni bannaðar nema þær væru í nafni hersins. Einn fjórði hluti eyjunnar er nú þjóðgarður.

Við vorum rétt lentar þegar heimamaður benti okkur á að eyjan geymdi marga drauga. Við yrðum að vera tillitsamar í allri umgengni. Bardagar milli Taívan og Kína áttu sér stað á eyjunni, margir féllu í valinn.

Eyjan ber þess merki að vera herstöð. Varað er við jarðsprengjum víða og fólki bent á að fara ekki í könnunarleiðangra. Flestir akrar með stöngum með þremur göddum upp úr til að koma í veg fyrir að fallhlífastökkvarar geti lent. Meirihluti strandlengjunnar ekki aðgengilegur almenningi. Varnargirðingar um allt.

Manngerð göng eru sögð liggja um alla eyjuna. Fæst eru opin almenningi en nokkur þó.
Gengum í gegnum 140 metra löng göng sem voru þröng og köld. Náðum að flytja okkur tvær götur frá.

Frá Ma Shan stöðinni er hægt að horfa yfir til Kína. Þegar við horfðum yfir til Kína í agnarsmáu skýlinu kom hópur af hermönnum í skoðunarferð. Þeir voru allir einkennisklæddir en yfirbragð þeirra bar með sér að þeir voru á frívakt. Flissuðu, fífluðust og hlógu.
Einn tók af skarið og spurði hvort hann mætti taka mynd af okkur. Lítið mál gegn því að fá að gera slíkt hið sama.

Þeir gegna herþjónustu á litlu Jinmen, eyju rétt við Jinmen. Þar hafast þeir við í göngum. Flestir höfðu lokið hálfu ári í herþjónustu og áttu annað eins eftir.
Átján ára strákur, smávaxinn og samanrekinn, skóf ekkert utan af því. Hann viðurkenndi að hafa grátið fyrir framan hershöfðingjana sem ákvörðuðu hvar hann átti að þjóna. Margir kinnkuðu kolli eins og þeir hefðu verið í sömu sporum. Hann játaði líka að hafa átt erfitt með að halda aftur af tárunum þegar hann steig fyrst á eyjuna.

Komum við hjá Meistara Wú.

Í seinni heimstyrjöldinni var skortur af ýmsu tagi en stálskorturinn var sárastur. Meistari Wú fór að safna sprengikúlum sem flestum hafði verið skotið af Bandaríkjamönnum. Úr sprengikúluafgöngunum bjó hann til hnífa.

Árið 1958 sendu Kínverjar kveðju sína með fallbyssuskotum og fleiri sprengjum sem skildi eftir mikinn fjölda af sprengjubrotum sem nýta mátti í hnífagerðina.
Enginn stálskortur á Jinmen eftir það en á svipuðum tíma var Kína í sárri nauð.
Enn í dag eru hnífarnir handgerðir, ekki lengur af Meistara Wú heldur afkomendum hans. Hnífarnir njóta mikilla vinsælda víða.

Hnífagerðarmaðurinn, sem töfraði fram kjötöxi á örstuttum tíma fyrir okkur, glotti þegar við spurðum hvort enn væri nóg um birgðir ,,jú enn um sinn, magnið var svo mikið að við þurfum ekki að örvænta á næstunni".

Gerði dauðaleit að otri. Otrarnir á Jinmen eru í útrýmingarhættu. Mér stóð á sama, ég hafði trú á því einn myndi sýna á sér smettið. Leitaði og leitaði, beið og beið, brosti og engdist um af tilhlökkun.
Ekki nokkur maður sá sér fært að benda mér á að otrar hafa sig að mestu í frammi á nóttunni.
Ég sá mikið af fuglum meðan ég beið.

Hafi ég uppgvötað nýja fuglategund fær hún heitið beðiðeftirotri-fugl. Það gleymist ekki svo glöggt

2007-03-15T06:53:00.000Z

Eitthvað minna um að vera hér. Skólinn að ganga frá mér lifandi.

Elska þetta mottó... ef það er engin pressa læriru þá?

Flippi ég yfir um kem ég örugglega til með að skrifa kínverska karaktera í tíma og ótíma upp um alla veggi.

Fór með félaga mínum í gær að kaupa hund, hann var búinn að spá lengi í að kaupa sér hund og ákvað svo að láta verða að því. Hundurinn fannst og allir sáttir og glaðir.

Svo hringdi félaginn i panikkasti og vildi hvolpinn út. Gat ekki axlað þessa ábyrgð. Hvolpurinn vældi og skeit eins og honum sýndist.

Líkast til fer hvolpurinn í dýrabúðina aftur í dag.

Tvö próf í dag, eitt á morgun

Próf á dag kemur skapinu í lag

2007-03-11T09:07:00.000Z

Alveg kominn tími á að líta upp úr bókunum.

Til þess að geta látið hinn heilaga lærdóm frá sér verður maður að hafa afsökun.
Hún stökk upp á vespuna sína og áður en hún vissi af stóð hún fyrir utan hárgreiðslustofu.

Þori ekki inn.

Af hverju er allt erfitt í fyrsta sinn eftir að hann fór? Hún skildi svo sem að það væri erfitt að hitta fólk í fyrsta sinn en að það sé erfitt að fara í klippingu í fyrsta sinn er óþarfi.

Því spígsporaði hún aðeins fyrir utan og minnti sjálfan sig á kærleikann og hvað hún væri mikil forréttindamanneskja.

Klipparinn brosti út að eyrum og sagði allt of langt síðan hún hefði komið í stólinn til sín og innti hana svo eftir því hvernig klippingu hún vildi.

Vopnuð japönsku tískublaði benti hún á mynd af hugglegri stúlku en klipparinn hristi höfuðið. ,,Þessi klipping kemur ekki til með að fara þér vel" sagði hún og hló.

Nú já ekki það? Hún var hálfkomin ofan í blaðið þegar hún benti klipparanum á aðra mynd og enn hristi klipparinn höfuðið og hló.

Jæja já, vilt þú þá ekki bara velja fyrir mig klippingu sagði hún með þjósti og hálffleygði frá sér blaðinu.

Tekin á orðinu og áður en hún vissi af var verið að nudda á henni höfuðleðrið.

,,Þú ert með undur fagra eyrnasnepla" sagði klipparinn lágt og brosti.

Hún opnaði annað augað og gretti sig ,, já svona sem þú getur flogið á" sagði hún og ætlaði ósjálfrátt að grípa fyrir melónurnar sem flestum eru huldar.

,,neinei alveg satt. Þú átt eftir að verða rík. Þú ert eins og búdda um eyrun"

Búdda, hún og búdda.

Svo sat hún skjálfandi af ótta og horfði á klipparann toga í hárið á sér og dásama hve þunnt og mjúkt það væri. ,,Eins og á barni".

Án nokkurrar viðvörunar rak hún skærin í mitt faxið á henni og án þess að geta nokkuð að gert var hárið farið á innan við fimmtán mínútum.

já já þetta er svosem ágætt.

Svo hófst klipparinn handa við að blása og krulla og blása og snúa, væntanlega allt eftir kúnstarinnar reglum.

Hún borgaði 450 krónur fyrir þjónustuna.

Það borga ekki allir 450 krónur fyrir að líta út eins og rolla um hárið. Rolla á vondum degi.

Forréttindi og ekkert annað.

Hvað gerir þú við peningana og tímann sem frúin í Hamborg gaf þér?

2007-03-09T05:55:00.000Z

Einn daginn dey ég. Ég er svo gott með það á hreinu að ég lifi ekki að eilífu. Áður en sá tími kemur langar(ætla) mig að gera undra margt. Geri mér grein fyrir því að það er heimtufrekja þar sem ég hef enga tryggingu fyrir því að minn dagur sé ekki á morgun.

Ég geri mér líka grein fyrir því að nú þegar hef ég gert meira en meirihluti heimsbyggðarinnar. Bara það að ég hafi átt þess kost í morgun að velja mér morgunmat eru forréttindi.

Langar samt. Því kemur hér mjög stuttur listi yfir það sem ég ,,þarf" að gera áður en ég dey eða bara í nánustu framtíð, það virkar alveg líka.

- ferðast um gjörvalla Afríku, byrja í Marokkó og enda í Suður- Afríku.
- rúnta um Tíbet, Mongólíu og Kína. Stoppa í Kirkistan, Úzbekistan og hinum langtíburt-istan-löndunum.
- skrabbla við Gösla og saka hann um svindl.
- fara til Grænlands og Grímseyjar
- læra kínversku almennilega
- lesa Laxness-safnið
- sofa í tjaldi án þess að verða kalt
- búa í útlöndum
- læra dúlluna
- vera í góðri vinnu
- klappa Ljónunum þremur
- hjóla
- opna og reka eigin skóla
- borða hrígrjónagraut og fá slátur með
- kafa í rauða hafinu
- búa í MT

Þetta var bara brot af því besta en vissulega er listinn miklu miklu miklu lengri og breytist mjög reglulega. Mér finnst hann passlega raunhæfur, held samt að erfiðast verði að uppfylla tjalddrauminn...

Í fréttum er þetta helst

2007-03-06T15:16:00.001Z

- ég er á lífi
- það er kalt og rigning
- fjórir dagar í skólanum búnir
- eitt próf búið
- annað á morgun
- það þriðja á föstudaginn
- ég fór í langan göngutúr
- ég móðgaði kennarann minn
- fékk einn japana í fangið og annan frá Okinawa
- mér er kalt á tánum
- Jinmen eftir tvær vikur
- Eggjakaka í morgunmat
- vespan gengur enn
- það þarf að sparka ,,bláa fákinn" í gang
- 2/28 er merkilegur dagur
- Lampahátíðin er líka merkileg
- 24 dagar í Villuna

Fleira er ekki í þættinum í bili
verið þið sæl